សម្មាបរិព្វាជនីយសូត្រទី ១៣

( ព្រះពុទ្ធនិម្មិត ទ្រង់សួរថា ) ខ្ញុំសូមសួរនូវព្រះមុនី ដែលមានប្រាជ្ញាច្រើន បានឆ្លងចាកឱឃៈ ( ដល់នូវត្រើយ គឺ ព្រះនិព្វាន ) បានរម្លត់ហើយ មានព្រះហបឫទ័យតាំងនៅមាំ ភិក្ខុ បន្ទោបង់នូវកាមទាំងឡាយ ហើយចេញចាកផ្ទះ ភិក្ខុនោះឈ្មោះ ថា វៀរដោយប្រពៃក្នុងលោក តើដោយប្រការដូចម្តេច ។ ( ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់ថា ) ភិក្ខុណា បានគាស់រម្លើងនូវ មង្គលផង នូវការប្រកាន់ឧប្បាត ( មានរន្ទះបាញ់ជាដើម ) ផង នូវការប្រកាន់យល់សប្តិផង នូវការប្រកាន់លក្ខណៈផង ភិក្ខុ នោះ ឈ្មោះថា បានលះបង់ស្រឡះនូវមង្គល ជាទោស ភិក្ខុ នោះ ឈ្មោះថា វៀរដោយប្រពៃក្នុងលោក ។ ភិក្ខុបន្ទោបង់នូវតម្រេកក្នុងកាមទាំងឡាយ ជារបស់មនុស្សផង របស់ទេវតាផង កន្លងនូវភព បានត្រាស់ដឹងនូវធម៌ ភិក្ខុនោះ ឈ្មោះថា វៀរដោយប្រពៃក្នុងលោក ។ ភិក្ខុធ្វើចិត្តមិនឲ្យត្រេកអរ លះនូវពាក្យញុះញង់ទាំងឡាយ នូវ សេចក្តីក្រោធ និងសេចក្តីកំណាញ់ លះនូវរាគៈ និងទោសៈ ភិក្ខុនោះ ឈ្មោះថា វៀរដោយប្រពៃក្នុងលោក ។ ភិក្ខុលះបង់នូវសេចក្តីស្រឡាញ់ និងស្អប់ មិនប្រកាន់មាំ មិន អាស្រ័យក្នុងសភាវៈតិចតួច ( ដោយតណ្ហា និងទិដ្ឋិ ) ឡើយ មានចិត្តផុតស្រឡះហើយ ចាកសំយោជនិយធម៌ទាំងឡាយ ( ធម៌ជាអារម្មណ៍នៃសំយោជនៈ ) ភិក្ខុនោះ ឈ្មោះថា វៀរ ដោយប្រពៃក្នុងលោក ។ ភិក្ខុនោះបន្ទោបង់នូវឆន្ទរាគ ក្នុងខន្ធជាគ្រឿងប្រកាន់ មិនដល់ ( នូវការឃើញ ) ថា មានខ្លឹមក្នុងឧបធិ គឺខន្ធទាំងឡាយនោះ ជាបុគ្គលមិនអាស្រ័យ ( ដោយឆន្ទៈ និងរាគៈ ) មិនបាច់ មានបុគ្គលដទៃណែនាំឡើយ ភិក្ខុនោះ ឈ្មោះថា វៀរដោយ ប្រពៃក្នុងលោក ។