អដ្ឋកថា សេនារបស់មារ

ក្នុងបធានសូត្រទី ២ មានពាក្យផ្តើមថា តំ មំ បធានបហិតត្តំ ដូច្នេះជាដើម ។ សួរថា ព្រះសូត្រនេះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ឆ្លើយថា ព្រះសូត្រ នេះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចតទៅនេះ ព្រះអានន្ទញ៉ាំងបព្វជ្ជាសូត្រឲ្យចប់ ដោយបទថា បធានាយ គមិស្សាមិ ឯត្ថ មេ រញ្ជតី មនោ ប្រែថា នឹងទៅប្រឹងប្រកបព្យាយាម ចិត្តរបស់ អាត្មាភាពត្រេកអរក្នុងព្យាយាមនុ៎ះ ដូច្នេះ ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ក្នុងព្រះគន្ធកុដិ ទ្រង់ព្រះតម្រិះថា តថាគត ប្រាថ្នាសេចក្តីព្យាយាមអស់ ៦ ឆ្នាំ ធ្វើទុក្ករកិរិយា ថ្ងៃនេះ តថាគតនឹងពោល ដល់សេចក្តីព្យាយាមនោះដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ យាងចេញអំពីព្រះគន្ធកុដិ គង់ក្នុងពុទ្ធាសនៈ ទ្រង់ប្រារព្ធថា តំ មំ បធានបហិតត្តំ ដូច្នេះហើយ ត្រាស់សូត្រនេះ ។ ក្នុងបទនោះ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់អាងដល់ព្រះអង្គ ដោយពាក្យ ២ ម៉ាត់ថា តំ មំ ។ បទថា បធានបហិតត្តំ បានដល់ មានចិត្តបញ្ជូនទៅហើយ ឬលះអត្តភាព ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ព្រះនិព្វាន ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ ចង្អុលបង្ញាញលក្ខណៈដោយបទថា នទឹ នេរញ្ជរំ បតិ ដូច្នេះ ។ ពិតហើយ លក្ខណៈ គឺស្ទឹងនេរញ្ជរា ព្រោះមានខ្លួនបញ្ជូនទៅហើយ ដើម្បីសេចក្តី ព្យាយាម ។ ដោយហេតុក្នុងបទថា នទឹ នេរញ្ជរំ ជាទុតិយាវិភត្តិ តែមាន ភាពជាសត្តមីវិភត្តិថា នទិយា នេរញ្ជរាយ អធិប្បាយថា ក្បែរស្ទឹង នេរញ្ជរា ។ បទថា វិបរក្កម្ម គឺព្យាយាមក្រៃលែង ។ បទថា ឈាយន្តំ គឺបំពេញឈាន ដោយខ្យល់ដង្ហើមតិចតួច ។ បទថា យោគក្ខេមស្ស បត្តិយា គឺដើម្បីសម្រេចនិព្វានដែលក្សេមចាកយោគៈ ៤ ។