មាគន្ទិយសូត្រទី ៩

( ព្រះសម្ពុទ្ធទ្រង់ត្រាស់នឹងមាគន្ទិយព្រាហ្មណ៍ថា ) អើក៏សេចក្តីប្រាថ្នាក្នុងមេថុនមិនមាន ( ដល់តថាគត ) ព្រោះ ឃើញនាងតណ្ហា នាងអរតី និងនាងរាគា ( ដែលជាធីតានៃ មារ ) សោះទៅហើយ ធ្វើម្តេចឡើយ តថាគតនឹងមានសេចក្តី ប្រាថ្នាក្នុងមេថុន ព្រោះឃើញនូវរូបរបស់ទារិកា ដែលពោរពេញ ដោយមូត្រ និងករីសនេះ តថាគតមិនគួរត្រូវការដើម្បី បះពាល់ នូវធីតារបស់អ្នកនោះសូម្បីតែដោយជើងឡើយ ។ ( មាគន្ទិយព្រាហ្មណ៍ទូលតបថា ) បើព្រះអង្គមិនត្រូវការ នារីរតន៍បែបនេះ ដែលពួកក្សត្រធំជាងនរៈច្រើនគ្នា ប្រាថ្នា ទេ តើព្រះអង្គនឹងពោលនូវទិដ្ឋិផង សីលផង វត្តផង ជីវិត ផង ការកើតឡើងក្នុងភព ( របស់ព្រះអង្គ ) ផង ថា ដូចម្តេច ។ ( ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលមាគន្ទិយៈ ) តថាគតនោះមិនប្រកាន់ថា តថាគតវិនិច្ឆ័យក្នុងធម៌ទាំងឡាយ គឺទិដ្ឋិ ៦២ ហើយ នឹងសម្តែងនូវពាក្យនេះដូច្នេះទេ ព្រោះត ថាគតឃើញ ( ទោស ) ក្នុងទិដ្ឋិទាំងឡាយផង មិនប្រកាន់ មាំ ( នូវទិដ្ឋិណាមួយ ) ផង ពិចារណា ( នូវសច្ចៈទាំងឡាយ ) ផង ក៏បានឃើញនូវសេចក្តីស្ងប់ក្នុងសន្តាន គឺព្រះ និព្វាន ។ ( មាគន្ទិយព្រាហ្មណ៍ ទូលសួរថា ) បពិត្រព្រះមុនី ទិដ្ឋិទាំងឡាយណា ដែលសត្វបានវិនិច្ឆ័យកំណត់ទុកហើយ ព្រះអង្គមិនប្រកាន់មាំនូវទិដ្ឋិទាំងនោះ សម្តែងនូវបរមត្ថធម៌ ណា មានសេចក្តីស្ងប់ក្នុងសន្តានដូច្នេះ បរមត្ថធម៌នោះ តើ អ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយ សម្តែងដោយប្រការដូចម្តេច ។