អដ្ឋកថា តុវដកសូត្រទី ១៤

ក្នុងតុវដកសូត្រទី ១៤ មានពាក្យផ្តើមថា បុច្ឆាមិ តំ ដូច្នេះ សួរថា ព្រះសូត្រនេះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ឆ្លើយថា ព្រះសូត្រ នេះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចតទៅនេះ ក្នុងមហាសម័យដដែលនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ព្រះសូត្រនេះ ដើម្បីប្រកាសសេចក្តីនោះដល់ទេវតាពួកខ្លះ ដែលមានចិត្តកើតឡើងថា អ្វីហ្ន៎ គឺកិច្ចបដិបត្តិដើម្បីបានសម្រេចអរហត្ត ទើបឲ្យពុទ្ធនិម្មិតត្រាស់សួរដោយន័យ មុននោះឯង ។ ក្នុងគាថាដើមនោះ ព្រះពុទ្ធនិម្មិតទ្រង់ចែកពាក្យសួរ ដោយការ ប្រៀបធៀបជាមួយវត្ថុដែលឃើញ ក្នុងបទនេះថា បុច្ឆាមិ ដូច្នេះ ។ បទថា អាទិច្ចពន្ធុំ បានដល់ ទ្រង់ជាផៅពង្សនៃព្រះអាទិត្យ ។ បទថា វិវេកំ សន្តិបទញ្ច បានដល់ ជាអ្នកស្ងាត់ និងមានការស្ងប់ជាទីតាំង ។ បទថា កថំ ទិស្វា គឺឃើញដោយហេតុណា អធិប្បាយថា ជាអ្នកឃើញការប្រព្រឹត្តទៅ ដូចម្តេច ។ លំដាប់នោះ ព្រោះភិក្ខុឃើញយ៉ាងណា ទើបកម្ចាត់កិលេសទាំងឡាយ ភិក្ខុឃើញហើយ គឺជាអ្នកមានទស្សនៈប្រព្រឹត្តទៅ ព្រោះឃើញយ៉ាងនោះ ទើប រលត់ ដូច្នោះ ព្រះមានព្រះភាគកាលទ្រង់ធ្វើសេចក្តីនោះឲ្យជាក់ច្បាស់ ទើប ទ្រង់ដឹកនាំទេវបរិស័ទនោះក្នុងការលះកិលេស ដោយប្រការផ្សេងៗ បានត្រាស់ ៥ គាថា មានពាក្យផ្តើមថា មូលំ បបញ្ចសង្ខាយ ដូច្នេះ ។ គប្បីជ្រាបសេចក្តីសង្ខេបក្នុងគាថាដើម នៃគាថាទាំងនោះសិន ។ ធម៌ជា គ្រឿងយឺតយូរនោះឯង ឈ្មោះថា ធម៌ជាចំណែកនៃការយឺតយូរ ព្រោះរាប់ ថា ជាបបញ្ចធម៌ កិលេសទាំងឡាយ មានអវិជ្ជាជាដើមដែលជាឫសគល់នៃ ចំណែករបស់ធម៌ជាគ្រឿងយឺតយូរ ភិក្ខុគប្បីរារាំងនូវធម៌ទាំងពួង ដែលជា ឫសគល់នៃចំណែករបស់ធម៌ ជាគ្រឿងញ៉ាំងសត្វឲ្យយឺតយូរនោះ ដែល ប្រព្រឹត្តទៅថា ជាអញដោយបញ្ញា តណ្ហាណាមួយគ