អដ្ឋកថា ធោតកប្បញ្ហាទី ៥

ធោតកប្បញ្ញាទី ៥ ក្នុងធោតកប្បញ្ញាទី ៥ មានពាក្យផ្តើមថា បុច្ឆាមិ តំ ដូច្នេះ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា វាចាភិកង្ខាមិ កាត់បទជា វាចំ អភិកង្ខាមិ ប្រែថា ប្រាថ្នាយ៉ាងក្រៃលែងនូវព្រះវាចា ។ បទថា សិក្ខេ និព្វានមត្តនោ បានដល់ គប្បីសិក្សាអធិសីលជាដើម ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ការរម្លត់កិលេសមាន រាគៈជាដើមដើម្បីខ្លួន ។ បទថា ឥតោ បានដល់ អំពីមាត់របស់ តថាគត ។ កាលព្រះមានព្រះភាគត្រាស់យ៉ាងនេះហើយ ធោតកមាណព មានការ ត្រេកអរ សរសើរព្រះមានព្រះភាគ កាលទូលសូមឲ្យដោះសេចក្តីសង្ស័យ ទើបពោលគាថានេះថា បស្សាមហំ ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា បស្សាមហំ ទេវមនុស្សលោកេ សេចក្តីថា ខ្ញុំព្រះអង្គឃើញព្រះមានព្រះភាគជាព្រាហ្មណ៍មិនមានកង្វល់ ទ្រង់ញ៉ាំងព្រះវរ កាយ ឲ្យប្រព្រឹត្តទៅក្នុងទេវលោក និងមនុស្សលោក ។ បទថា តំ តំ នមស្សាមិ បានដល់ ខ្ញុំព្រះអង្គសូមនមស្ការទ្រង់ដែលមានសភាពបែបនោះ ។ បទថា បមុញ្ច បានដល់ សូមទ្រង់ដោះ ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រង់ដោះនូវសង្ស័យទាក់ទងដោយ ព្រះអង្គ ទើបត្រាស់គាថាថា នាហំ ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា នាហំ សមិស្សាមិ បានដល់ តថាគតនឹងមិន មកដល់ គឺមិនសិក្សា អធិប្បាយថា នឹងមិនព្យាយាម ។ បទថា បមោ- ចនាយ បានដល់ ដើម្បីដោះ ។ បទថា កថំកថឹ បានដល់ មានសេចក្តី សង្ស័យ ។ បទថា តរេសិ បានដល់ គប្បីឆ្លង ។ ព្រះមានព្រះភាគ ត្រាស់យ៉ាងនេះហើយ ធោតកមាណពត្រេកអរ ក្រៃលែង សរសើរព្រះមានព្រះភាគក្រៃលែង កាលទូលសូមឲ្យប្រៀនប្រដៅ ទើបពោលគាថាថា អនុសាស ព្រហ្មេ ដូច្នេះជាដើម ។