អដ្ឋកថា កប្បប្បញ្ហាទី ១០

កប្បប្បញ្ញាទី ១០ ក្នុងកប្បប្បញ្ញាទី ១០ មានពាក្យផ្តើមថា មជ្ឈេ សរស្មឹ ដូច្នេះជាដើម ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា មជ្ឈេ សរស្មឹ លោកអធិប្បាយថា ក្នុងសាគរដែលជាកណ្តាល ព្រោះខាងដើម និងខាងចុងមិនប្រាកដ ។ បទថា តិដ្ឋតំ បានដល់ តាំងនៅ ។ បទថា យថាយិទំ នាបរំ សិយា បានដល់ ដោយប្រការដែលទុក្ខនេះមិនគប្បីមានទៀត ។ សម័យនោះ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រង់ព្យាករសេចក្តីនោះដល់កប្បមាណពនោះ ទើបត្រាស់ ៣ គាថា ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា អកិញ្ចនំ បានដល់ ផ្ទុយគ្នានឹងគ្រឿងកង្វល់ ។ បទថា អនាទានំ បានដល់ ផ្ទុយគ្នានឹងការប្រកាន់មាំ លោកអធិប្បាយថា ចូលទៅស្ងប់សេចក្តីកង្វល់ និងការប្រកាន់មាំ ។ បទថា អនាបរំ បានដល់ វៀរចាកទីពឹងដែលមិនជាសត្រូវដទៃទៀត លោកអធិប្បាយថា ជាទីពឹង ប្រសើរបំផុត ។ បទថា ន តេ មារស្ស បដ្ឋគូ បានដល់ ជនទាំងនោះ មិនដើរទៅក្នុងផ្លូវរបស់មារ គឺមិនជាសិស្សចាំបម្រើមារ ។ បទដ៏សេស ក្នុង បទទាំងពួងជាក់ច្បាស់ហើយ ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សម្តែងសូត្រនេះ ដោយធម៌ជាកំពូល គឺអរហត្ត ដោយប្រការដូច្នេះ ។ ម្យ៉ាងទៀត កាលចប់ទេសនា បុគ្គលសម្រេចធម៌ ដូចគ្នានឹងសូត្រមុន នោះឯង ។ អដ្ឋកថាកប្បប្បញ្ញាទី ១០ ចប់