អដ្ឋកថា ជតុកណ្ណីបញ្ហាទី ១១

ជតុកណ្ណីបញ្ញាទី ១១ ក្នុងជតុកណ្ណីបញ្ញាទី ១១ មានពាក្យផ្តើមថា សុត្វានហំ ដូច្នេះជាដើម ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា សុត្វានហំ វីរំ វីរមកាមកាមឹ សេចក្តីថា ខ្ញុំព្រះអង្គបានស្តាប់មកថា ព្រះពុទ្ធ ឈ្មោះថា ជាវីរៈ គឺបុគ្គលមិន គួរប្រាថ្នាកាម ព្រោះមិនប្រាថ្នាកាមទាំងឡាយ ដោយន័យជាដើមថា ឥតិបិ សោ ភគវា ដូច្នេះ ។ បទថា អកាមមាគមំ សេចក្តីថា ខ្ញុំព្រះអង្គមក ដើម្បីទូលសួរព្រះមានព្រះភាគ ដែលជាអ្នកមិនមានកាម ។ បទថា សហាជនេត្ត បានដល់ ជាអ្នកមានព្រះនេត្រ គឺសព្វញ្ញុតញ្ញាណកើតឡើងព្រមហើយ ។ បទថា យថាតច្ឆំ បានដល់ តាមសេចក្តីពិត ។ បទថា ព្រូហិ មេ សេចក្តី ថា ជតុកណ្ណីមាណពពោលអារាធនាទៀត ។ ព្រោះថា កាលអារាធនា ទោះ ពោលដល់មួយពាន់ដងក៏បាន ។ រឿងអ្វីពោលត្រឹមតែ ២ ដងនោះ ។ បទថា តេជី តេជសា សេចក្តីថា ព្រះមានព្រះភាគជាអ្នកមានតេជះ ទ្រង់គ្រប សង្កត់ដោយតេជះ ។ បទថា យមហំ វិជញ្ញំ ជាតិជរាយ ឥធ វិប្បហានំ សេចក្តីថា ខ្ញុំព្រះអង្គគប្បីដឹងធម៌ ដែលជាហេតុលះជាតិ ជរា ក្នុងទីនេះ ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ កាលត្រាស់ប្រាប់នូវធម៌ដល់ជតុកណ្ណីមាណពនោះ ទើបត្រាស់ ៣ គាថា ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា នេក្ខម្មំ ទដ្ឋុ ខេមតោ បានដល់ ឃើញនិព្វាន និងកិច្ចបដិបត្តិដើម្បីដល់និព្វាន ថាជាធម៌ក្សេម ។ បទថា ឧគ្គហិតំ បានដល់ ប្រកាន់ដោយតណ្ហា និងទិដ្ឋិ ។ បទថា និរត្តំ វា បានដល់ គួរដោះចេញ លោកអធិប្បាយថា គួរលះបង់ ។ បទថា មា តេ វិជ្ជិត្ថ បានដល់ កុំបី មានដល់អ្នក ។ បទថា កិញ្ចនំ បានដល់ គ្រឿងកង្វល់ មានរាគៈជាដើម កុំបីមានដល់អ្នក ។ បទថា បុព្វេ បានដល់ កិលេសដែលកើតឡើង ប្រារព្ធ សង្ខារក្នុងអតីត ។