អដ្ឋកថា បិង្គិយប្បញ្ហាទី ១៦

បិង្គិយប្បញ្ញាទី ១៦ ក្នុងបិង្គិយប្បញ្ញាទី ១៦ មានពាក្យផ្តើមថា ជិណ្ណោហមស្មិ ដូច្នេះ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា ជិណ្ណោហមស្មិ អពលោ វីតវណ្ណោ សេចក្តី ថា បានឮថា ព្រាហ្មណ៍នោះត្រូវជរាគ្របសង្កត់ មានអាយុ ១២០ អំពី កំណើត មានកម្លាំងតិច គិតថា អញនឹងធ្វើបទក្នុងទីនេះ បែរជាធ្វើក្នុងទីដទៃ និងមានពណ៌សម្បុរសៅហ្មង ដោយហេតុនោះ ទើបបិង្គិយៈពោលថា ជិណ្ណោហមស្មិ អពលោ វីតវណ្ណោ ដូច្នេះ ។ បទថា មាហំ នស្សំ មោមុហោ អន្តរាយ សេចក្តីថា ខ្ញុំព្រះអង្គមិនទាន់ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវធម៌ របស់ព្រះអង្គ នៅជាបុគ្គលមិនដឹងច្បាស់ កុំបីវិនាសក្នុងចន្លោះឡើយ ។ បទថា ជាតិជរាយ ឥធ វិប្បហានំ សេចក្តីថា សូមទ្រង់ប្រាប់នូវធម៌ជាគ្រឿង លះជាតិ និងជរា គឺនិព្វានធម៌ ក្នុងបាទមូលរបស់ព្រះអង្គ ឬក្នុងបាសាណកចេតិយនេះ ដែលខ្ញុំព្រះអង្គគួរដឹងចុះ ។ ឥឡូវនេះ ព្រោះបិង្គិយៈពោលគាថាថា ជិណ្ណោហមស្មិ ព្រោះសម្លឹង ក្នុងកាយ ដូច្នោះ ព្រះមានព្រះភាគដើម្បីឲ្យបិង្គិយៈនោះលះនូវការជាប់ជំពាក់ ក្នុងកាយ ទើបត្រាស់ថា ទិស្វាន រូបេសុ វិហញ្ញមានេ ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា រូបេសុ បានដល់ ព្រោះរូបជាហេតុជាបច្ច័យ ។ បទថា វិហញ្ញមានេ បានដល់ ក្តៅក្រហាយដោយកម្មករណៈជាដើម ។ បទថា រុប្បន្តិ រូបេសុ សេចក្តីថា ជនទាំងឡាយ រមែងក្តៅក្រហាយ រមែង លំបាក ដោយរោគទាំងឡាយ មានរោគភ្នែកជាដើម ព្រោះរូបជាហេតុ ។ បិង្គិយៈស្តាប់បដិបទា ដែលព្រះមានព្រះភាគត្រាស់រហូតដល់អរហត្ត ហើយ ក៏មិនសម្រេចធម៌វិសេស ព្រោះខ្លួនជរា និងមានកម្លាំងតិច កាល សរសើរព្រះមានព្រះភាគដោយគាថានេះ ទើបពោលថា ទិសា ចតស្សោ ដូច្នេះជាដើម ហើយអារាធនាសូមឲ្យព្រះមានព្រះភាគទេសនា ។