អត្ថរបស់ មយ សព្ទ

មកក្នុងអត្ថថា គ្រុឌ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា កាកំ សុវណ្ណា បរិវារយន្តិ សេចក្តីថា គ្រុឌទាំងឡាយចោមរោមក្ហែក ដូច្នេះ ។ មកក្នុងអត្ថថា មាស ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា សុវណ្ណវណ្ណោ កាញ្ចនសន្និភតចោ មានស្បែកសម្បុរថ្ងៃ ( លឿងភ្លឺអន្លង់ ) ដូចជាសម្បុរនៃមាស។ ក្នុងទីនេះ សុវណ្ណសព្ទ ប្រើក្នុងអត្ថថា មាសតែម្យ៉ាង ។ មែនពិត បីឋ វិមាននោះ លោកហៅថាមាស ព្រោះមានពណ៌ល្អ ព្រោះមានពណ៌ស្មើព្រះពុទ្ធ ទាំងឡាយ ។ មាសនោះឯងឈ្មោះថា សោវណ្ណ ដូចពាក្យថា វេកត និង វេសម ( វិកតស្ស ភាវោ វែកតំ វិសមស្ស ភាវោ វេសមំ ) ។ ចំណែក មយ សព្ទ មកក្នុងអត្ថថា មាន ដូចក្នុងប្រយោគជាដើម ថា អនុញ្ញាតបដិញ្ញាតា តេវិជ្ជា មយមស្មុភោ ខ្ញុំព្រះអង្គទាំងពីរនាក់ បានទទួលអនុញ្ញាតអំពីអាចារ្យ ដែលបានឲ្យរៀនសូត្រស្រេចហើយ ទាំងបាន ។ ប្តេជាខ្លួនឯងថា បានរៀនសូត្រ ចេះចាំ ( មាន ) នូវវេទទាំង ៣ ។ មកក្នុងអត្ថថា បញ្ញត្តិ ឬសន្មត ដូចក្នុងប្រយោគថា មយំ និស្សាយ ហេមាយ ជាតមណ្ឌោ ទរី សុភា ញកភ្នំស្រស់ល្អ ជាទីកើតនៃមាស ជាភ្នំ ស្អាត ព្រោះអាស្រ័យថ្ម ជាដើម ។ មកក្នុងអត្ថថា កើតឡើង ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា មនោមយា បីតិភក្ខា សយម្បភា ជាសត្វកើតដោយឈានចិត្ត មានបីតិជាអាហារ មាន រស្មីភ្លឺខ្លួនឯង ។ ព្រហ្មវៀរបច្ច័យខាងក្រៅចេញកើតឡើងដោយចិត្តតែម្យ៉ាង ព្រោះដូច្នោះ ទើបលោកពោលថា សម្រេចដោយចិត្ត ។ មកក្នុងអត្ថថា វិការ ( ធ្វើឲ្យប្លែក ) ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា យន្នូនាហំ សាមំ ចិក្ខល្លំ មទ្ទិត្វា សព្វមត្តិកាមយំ កុដិកំ ករេយ្យំ បើដូច្នោះ មានតែអញ ត្រូវជាន់ដីដោយខ្លួនឯង ហើយធ្វើកុដិតូចមួយ ឲ្យសុទ្ធដោយដី ទាំងអស់ ។