វត្ថទាយិកាវិមាន

ជាពាក្យប្រាប់ហេតុ នៃបទខាងដើម គឺឈ្មោះថា វិរជំ ព្រោះប្រកបដោយ អាល័យក្នុងគុណជាភិក្ខុ ។ ព្រោះជាអ្នកទម្លាយកិលេសបាន ទើបឈ្មោះថា ភិក្ខុ ។ ឈ្មោះថា ភិក្ខុ ព្រោះជាអ្នកផូរផង់ ។ បុគ្គលមានចិត្តផូរផង់ ព្រោះ មិនងងឹតដោយកិលេស ឈ្មោះថា ភិក្ខុ ។ ឈ្មោះថា វិប្បសន្នំ ព្រោះ ជាអ្នកមានការត្រិះរិះមិនសៅហ្មង ម្យ៉ាងទៀត លោកពោលថា វិរជំ ព្រោះ មិនមានកិលេសដូចធូលី គឺរាគៈ ពោលថា វិប្បសន្នំ ព្រោះមិនមានការ ល្អក់ដោយទោសៈ ពោលថា អនាវិលំ ព្រោះមិនមានការច្រឡូកច្រឡំ ដោយមោហៈ លោកជាបុគ្គល មានសភាពយ៉ាងនេះ ទើបឈ្មោះថា ភិក្ខុ ដោយបរមត្ថ ព្រោះហេតុនោះ ទើបហៅថា ភិក្ខុ ។ បទថា អទាសហំ កាត់បទជា អទាសឹ អហំ សេចក្តីថា ខ្ញុំបានប្រគេនហើយ ។ បទថា បីឋំ បានដល់ តាំង យ៉ាងល្អ ដែលមានក្នុងសម្នាក់នៃខ្ញុំក្នុងកាលនោះ ។ បទថា បសន្នា បានដល់ មានចិត្តជ្រះថ្លា ព្រោះជឿក្នុងផលកម្ម និងជឿក្នុងព្រះ រតនត្រ័យ ។ បទថា សេហិ បណិភិ សេចក្តីថា ខ្ញុំមិនប្រើអ្នកដទៃ ខ្ញុំរៀបចំ តាំងដែលគួរបង្អោនចូលទៅដោយដៃរបស់ខ្លួនប្រគេន ។ ក្នុងគាថានោះ ទេវតាសម្តែងខេត្តសម្បត្តិ ដោយបទថា វិរជំ ភិក្ខុំ វិប្បសន្នមនាវិលំ នេះ ។ សម្តែងចេតនាសម្បត្តិដោយបទថា បសន្នា នេះ ។ សម្តែងបយោគសម្បត្តិ ដោយបទថា សេហិ បណិភិ នេះ ។ ម្យ៉ាងទៀត បទថា បសន្នា នេះ ទេវតាសម្តែងដល់ទាន ២ បែប គឺឲ្យដោយគោរព ១ ឲ្យដោយមិនធ្វើបុគ្គលណាមួយឲ្យក្តៅក្រហាយ ១ ។ ដោយបទថា សេហិ