អដ្ឋកថា រេវតីវិមានទី ២

រេវតីវិមាន មានពាក្យផ្តើមថា ឧដ្ឋេហិ រេវតេ សុបបធម្មេ ដូច្នេះ ជាដើម ។ រេវតីវិមាននោះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ គង់នៅក្នុងព្រៃឥសិបតនមិគទាយវ័ន នាក្រុងពារាណសី សម័យនោះ ត្រកូលដែលសម្បូរដោយសទ្ធាក្នុងក្រុងពារាណសី មាន បុត្រឈ្មោះនន្ទិយៈ ជាឧបាសក ដល់ព្រមដោយសទ្ធា ជាទាយក ជាទានបតី ជាអ្នកទំនុកបម្រុងសង្ឃ ។ កាលណោះ មាតាបិតារបស់នន្ទិយៈ មានបំណង នឹងនាំទារិកាម្នាក់ ឈ្មោះរេវតី ដែលជាកូនស្រីរបស់អុំមកអំពីផ្ទះដែលមាន ទិដ្ឋិមិនដូចគ្នា ។ នាងជាស្រីមិនមានសទ្ធា មានប្រក្រតី មិនឲ្យទាន នន្ទិយៈ ក៏មិនត្រូវការនាង ។ មាតារបស់នន្ទិយៈពោលនឹងនាងរេវតីថា នែនាង នាង មកផ្ទះនេះហើយ ចូរយកគោម័យស្រស់ លាបត្រង់ជញ្ជាំងរបស់ភិក្ខុសង្ឃ ក្រាលអាសនៈ តម្កល់ជើងបាត្រ ពេលភិក្ខុទាំងឡាយមក ចូរថ្វាយបង្គំ ទទួលបាត្រនិមន្តឲ្យគង់ យកធម្មក្រកត្រងទឹក ហើយលាងបាត្រពេលដែល លោកឆាន់ស្រេចយ៉ាងនេះ នាងនឹងបានជាទីត្រេកអររបស់កូនយើង ។ នាង បានធ្វើតាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ ។ លំដាប់នោះ មាតាបិតារបស់នន្ទិយៈពោល ថា រេវតីជាស្រីដែលល្មមប្រដៅបាន កាលនោះនន្ទិយៈទទួលថា សាធុ ទើប កំណត់ថ្ងៃធ្វើពិធីអាវាហមង្គល ។ កាលនោះនន្ទិយៈពោលថា បើនាងបម្រើភិក្ខុសង្ឃនិងពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំ កាលបើដូច្នេះ នាងនឹងនៅក្នុងផ្ទះនេះបាន ចូរនាងកុំប្រមាទ នាងទទួលថា សាធុ ហាក់ដូចជាមានសទ្ធាសព្វកាល ធ្វើតាមពាក្យប្តីរហូតបានកូនពីរនាក់ ។