អដ្ឋកថា សូចិវិមានទី ៨

បឋមសូចិវិមាន មានមានពាក្យផ្តើមថា ឧច្ចមិទំ មណិថូណំ ជាដើម ។ បឋមសូចិវិមាននោះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ គង់នៅក្នុងវត្តវេឡុវ័ន នាក្រុងរាជគ្រឹះ សម័យនោះ ព្រះសារីបុត្តធ្វើចីវរហើយត្រូវការម្ជុល ទើបត្រាច់បិណ្ឌបាតក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ បាន ឈរត្រង់ទ្វារផ្ទះរបស់ជាងលោហៈ ជាងលោហៈឃើញដូច្នោះក៏ពោលថា បពិត្រលោកម្ចាស់ លោកម្ចាស់ត្រូវការអ្វី ព្រះសារីបុត្តឆ្លើយថា មានចីវរកម្មដែលត្រូវធ្វើត្រូវការម្ជុល ជាងលោហៈមានចិត្តជ្រះថ្លា ប្រគេនម្ជុលពីរដើម ដែលធ្វើសម្រេចល្អហើយ ពោលថា បពិត្រលោកម្ចាស់ បើលោកម្ចាស់ត្រូវការ ម្ជុលទៀតសូមប្រាប់ខ្ញុំចុះ ហើយថ្វាយបង្គំដោយបញ្ចង្គប្រតិស្ឋាន ។ ព្រះថេរៈ អនុមោទនាដល់បុរសនោះ ហើយចៀសចេញទៅ ។ ក្នុងកាលតមក ជាងលោហៈនោះ ស្លាប់ទៅកើតក្នុងឋានសួគ៌ជាន់តាវត្តិង្ស ។ គ្រានោះ ព្រះមហាមោគ្គល្លាន ចារិកទៅកាន់ទេវលោក សួរទេវបុត្ត នោះដោយគាថាទាំងនេះថា វិមានដ៏ខ្ពស់នេះ មានសសរធ្វើអំពីកែវមណី មានទំហំជុំវិញ ១២ យោជន៍ ។ បេ ។ ទាំងសម្បុររបស់អ្នកក៏ភ្លឺច្បាស់សព្វទិស ។ ទេវបុត្តនោះដែលព្រះមោគ្គល្លានសួរហើយ មានចិត្តត្រេកអរ ។ បេ ។ នូវផលនៃបុញ្ញកម្មនេះថា បុគ្គលឲ្យនូវទេយ្យធម៌ណា ផលនៃទេយ្យធម៌នោះ មិនមែន សម្រេចត្រឹមបុណ្ណោះឡើយ គឺបុគ្គលឲ្យនូវទេយ្យធម៌ណា ការឲ្យ នូវទេយ្យធម៌នោះប្រសើរបំផុត ខ្ញុំបានឲ្យម្ជុល ម្ជុលនោះឯង ប្រសើរបំផុត សម្បុររបស់ខ្ញុំប្រាកដដូច្នោះ ព្រោះបុញ្ញកម្មនោះ ឯង ។