អដ្ឋកថា នាគវិមានទី ១០

បឋមនាគវិមាន មានពាក្យផ្តើមថា សុសុក្កខន្ធំ អភិរុយ្ញ នាគំ ដូច្នេះជាដើម ។ បឋមនាគវិមាននោះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ គង់នៅក្នុងវិហារជេតពន នាក្រុងសាវត្ថី សម័យ នោះព្រះមោគ្គល្លានត្ថេរ ត្រាច់ចារិកទៅកាន់ទេវលោក តាមន័យដែលពោល ហើយខាងដើមនោះឯង បានទៅដល់ឋានតាវត្តិង្ស ឃើញទេវបុត្រមួយអង្គក្នុង ឋានតាវត្តិង្សនោះ ជិះដំរីទិព្វសសុទ្ធ ត្រាច់ទៅតាមអាកាសដោយបរិវារច្រើន ដោយទិព្វានុភាពធំក្រៃលែង ភ្លឺស្វាងសព្វទិស ដូចព្រះច័ន្ទនិងព្រះអាទិត្យ កាល ឃើញហើយទើបចូលទៅរកទេវបុត្រនោះ ។ កាលនោះ ទេវបុត្រនោះ ចុះ អំពីដំរី ថ្វាយបង្គំព្រះមោគ្គល្លានហើយឈរផ្គងអញ្ជលី ។ លំដាប់នោះ ព្រះថេរៈបានសួរដល់កម្ម ដែលធ្វើទុក ដោយបំណងឲ្យ ទេវបុត្រនោះប្រកាសសម្បត្តិថា អ្នកឡើងជិះដំរីដែលមានកសល្អ ឥតសៅហ្មង មានភ្លុក មាន កម្លាំង មានសន្ទុះខ្លាំង គួរឡើងជិះ ជាដំរីដ៏ប្រសើរ ដែលបុញ្ញបឫទ្ធិតាក់តែងហើយដោយប្រពៃ រីករាយក្នុងអាកាស មកក្នុង ទីនេះ គុម្ពឈូកទាំងឡាយស្ថិតនៅក្នុងទឹកថ្លា មានផ្ការីកស្គុស ស្គាយល្អ ដែលបុញ្ញឫទ្ធិនិម្មិតហើយលើភ្លុកទាំងពីរនៃដំរី ទាំង ពួកតូរ្យតន្រ្តីប្រគំនៅលើផ្កាឈូកទាំងឡាយ ឯពួកទេពអប្សរ ទាំងនេះ គួររីករាយចិត្ត រាំ ( នៅលើផ្កាឈូក ) អ្នកបាន សម្រេចទេវបឫទ្ធិ មានអានុភាពច្រើន កាលអ្នកកើតជាមនុស្ស តើបានធ្វើបុណ្យដូចម្តេច អ្នកមានអានុភាពដ៏រុងរឿងយ៉ាងនេះ ទាំងសម្បុររបស់អ្នកក៏ភ្លឺច្បាស់សព្វទិស តើដោយបុញ្ញកម្មដូចម្តេច ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា សុសុក្កខន្ធំ បានដល់ មានដំរីសសុទ្ធ ។ ដំរីសនោះមានដងខ្លួនសទាំងអស់ វៀរត្រឹមតែជើងទាំង ៤ ស្បែកស្រោប អង្គជាត មាត់ ត្រចៀកទាំងពីរ