ទុតិយនាគវិមានទី ១១

( ព្រះមោគ្គល្លានសួរថា ) អ្នកបានឡើងជិះដំរីធំសសុទ្ធ ជាដំរី ឧត្តម ចេញអំពីព្រៃ ទៅកាន់ព្រៃ មានពួកនារីចោមរោម ញ៉ាំងទិសទាំងពួង ឲ្យភ្លឺបានដូចផ្កាយព្រឹក សម្បុររបស់អ្នកប្រាកដដូច្នោះ ព្រោះបុញ្ញកម្មដូចម្តេច ។ បេ ។ ទាំងសម្បុររបស់អ្នកក៏ភ្លឺច្បាស់សព្វទិស ។ ទេវបុត្តនោះដែលព្រះមោគ្គល្លានសួរហើយ មានចិត្តត្រេកអរ ។ បេ ។ នូវ ផលនៃបុញ្ញកម្មនេះថា ខ្ញុំបានកើតជាមនុស្សក្នុងពួកមនុស្ស ជាឧបាសករបស់ព្រះពុទ្ធ ព្រះអង្គ មានបញ្ញាចក្ខុខ្ញុំព្រះអង្គបានវៀរចាកបាណាតិបាត វៀរទ្រព្យដែលគេមិនបានឲ្យ ក្នុងលោក ជាអ្នកមិនផឹកទឹកស្រវឹង មិននិយាយពាក្យកុហក ជាអ្នកត្រេកអរ ចំពោះតែប្រពន្ធរបស់ខ្លួន មានចិត្តជ្រះថ្លា បានឲ្យបាយនិងទឹកដ៏ច្រើនជាទាន ដោយគោរព សម្បុររបស់ខ្ញុំប្រាកដដូច្នោះ ព្រោះបុញ្ញកម្មនោះឯង ។ បេ ។ ទាំងសម្បុរ របស់ខ្ញុំក៏ភ្លឺច្បាស់សព្វទិស ។