អដ្ឋកថា សុនិក្ខិត្តវិមានទី ១១

សុនិក្ខិត្តវិមាន មានពាក្យផ្តើមថា ឧច្ចមិទំ មណិថូណំ ដូច្នេះ ជាដើម ។ សុនិក្ខិត្តវិមាននោះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ គង់នៅក្នុងវិហារជេតពន នាក្រុងសាវត្ថី សម័យ នោះ ព្រះមហាមោគ្គល្លានចារិកទៅកាន់ទេវលោក ដល់ឋានសួគ៌ជាន់តាវត្តិង្ស តាមន័យដែលពោលមកហើយ ។ ខណៈនោះ ទេវបុត្តមួយអង្គ ឈរត្រង់ ទ្វារវិមានរបស់ខ្លួន ឃើញព្រះមហាមោគ្គល្លាន កើតនូវសេចក្តីគោរពរាប់អាន ច្រើន ចូលទៅរកហើយថ្វាយបង្គំដោយបញ្ចង្គប្រតិស្ឋាន ឈរផ្គងអញ្ជលី ។ បានឮមកថា ទេវបុត្តនោះ ក្នុងអតីតកាល ក្នុងកាលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះនាមកស្សបៈ ទ្រង់បរិនិព្វានហើយ មហាជនបានសាងព្រះស្តូបមាស ១ យោជន៍ បញ្ចុះព្រះបរមសារីរិកធាតុរបស់ព្រះអង្គ ។ បរិស័ទ ៤ នាំគ្នាចូលទៅ បូជាព្រះចេតិយដោយផ្កាកម្រង គ្រឿងក្រអូប ផ្សែងក្រអូបជាដើមសព្វកាល ។ កាលមនុស្សដទៃៗទៅបូជាដោយផ្កាត្រង់ព្រះចេតិយនោះ ឧបាសក ម្នាក់ ឃើញផ្កាដែលដាក់មិនរេបោរយ ក្នុងទីដែលមនុស្សទាំងឡាយនោះបូជា ក៏រៀបចំផ្កាទាំងនោះឲ្យមានសណ្តាប់ធ្នាប់ក្នុងទីនោះឯង បានបូជាដោយផ្កាដែល ខ្ចាត់ខ្ចាយគួរមើល គួរជ្រះថ្លា ព្រោះត្រូវចែកជាចំណែកៗ ។ ហើយក៏ទាញ យកការបូជាដោយផ្កានោះ មកជាអារម្មណ៍ រពឫកដល់ព្រះគុណរបស់ព្រះសាស្តា មានចិត្តជ្រះថ្លា តម្កល់បុណ្យនោះទុកក្នុងហទយៈ ។ ក្នុងពេលតមក ឧបាសកនោះធ្វើកាលកិរិយា ហើយទៅកើតក្នុងវិមាន មាសទំហំ ១២ យោជន៍ក្នុងឋានសួគ៌ជាន់តាវត្តិង្ស ដោយអានុភាពនៃកម្មនោះ