អដ្ឋកថា អន្ធការវគ្គទី ២

អន្ធការសិក្ខាបទ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសិក្ខាបទទី ១ នៃអន្ធការវគ្គដូច្នេះ បទថា អប្បទីបេ គឺក្នុងទីមិនមានពន្លឺ ដោយបណ្តាពន្លឺ មានប្រទីប ព្រះចន្ទ ព្រះអាទិត្យ និងភ្លើងជាដើមណាមួយ ។ ដោយហេតុនោះឯង ក្នុងបទភាជនៈ នៃបទថា អប្បទីបេ នោះ ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា អនាលោកេ ។ បទថា សល្លបេយ្យ វា បានដល់ ពោលចរចាទាក់ទងដោយការគ្រប់គ្រង ផ្ទះ ។ ពីរបទថា អរហោបេក្ខា អញ្ញាវិហិតា សេចក្តីថា មិនសម្លឹង ការត្រេកអរក្នុងទីកំបាំង ជាអ្នកបញ្ជូនចិត្តទៅកាន់ទីដទៃ ចាកការត្រេកអរក្នុង ទីកំបាំង សាកសួរដល់ញាតិក្តី អញ្ជើញឲ្យចូលក្នុងការថ្វាយទានក្តី ក្នុងការបូជា ក្តី ។ បទដ៏សេស មានអត្ថងាយយល់ហើយ ។ សិក្ខាបទនេះ មានសមុដ្ឋានដូចថេយ្យសត្ថសិក្ខាបទ កើតឡើងតាម កាយ និងចិត្ត ១ តាមកាយវាចា និងចិត្ត ១ ជាកិរិយា ជាសញ្ញាវិមោក្ខ ជាសចិត្តកៈ ជាលោកវជ្ជៈ ជាកាយកម្ម ជាវចីកម្ម ជាអកុសលចិត្ត មានវេទនា ២ ដូច្នេះ ។ អន្ធការវគ្គទី ២ សិក្ខាបទទី ២ សម័យនោះ ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះភាគគង់នៅវត្តជេតវន របស់អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ទៀបក្រុងសាវត្ថី ។ គ្រានោះឯង មានបុរសជាញាតិ របស់ភិក្ខុនីជាសិស្សរបស់ភទ្ទាកាបិលានីភិក្ខុនី បានចេញពីស្រុកក្រៅទៅក្រុង សាវត្ថីដោយកិច្ចនីមួយ ។ កាលនោះ ភិក្ខុនីនោះគិតថា ការស្ថិតនៅក្តី និយាយ ក្តី តែម្នាក់នឹងម្នាក់មួយអន្លើដោយបុរស ក្នុងយប់ងងឹតឥតមានប្រទីប ព្រះដ៏ មានព្រះភាគទ្រង់ហាមហើយ ( គិតដូច្នោះហើយ ) ក៏ស្ថិតនៅខ្លះ និយាយខ្លះ តែម្នាក់នឹងម្នាក់មួយអន្លើដោយបុរសនោះឯង ក្នុងទីឱកាសដ៏កំបាំង ។