អដ្ឋកថា ចិត្តាគារវគ្គទី ៥

រាជាគារសិក្ខាបទ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសិក្ខាបទទី ១ នៃចិត្តាគារវគ្គ ដូចតទៅ បទថា រាជាគារំ បានដល់ ដំណាក់ល្ខោនស្តេច ។ បទថា ចិត្តាគារំ បានដល់ សាលាតាំងចិត្រកម្ម គួរជាទីរីករាយ ។ បទថា អារាមំ បានដល់ អារាមដែលជាទីកន្លែងលម្ញែចិត្ត ។ បទថា ឧយ្យានំ បានដល់ ឧទ្យានជាទីលម្ញែអារម្មណ៍ ។ បទថា បេក្ខរណឹ បានដល់ ស្រះបោក្ខរណីជាទីសម្រាប់លេងកីឡា ព្រោះហេតុនោះឯង ក្នុងបទភាជនៈ ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ពាក្យថា យត្ថ កត្ថចិ រញ្ញោ កីឡិតុំ ជាដើម ។ ក្នុងបទថា ទស្សនាយ គច្ឆតិ អាបត្តិ ទុក្កដស្ស នេះ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យដូច្នេះថា ត្រូវអាបត្តិទុក្កដដោយការរាប់ជំហាន ។ ក្នុងបទថា យត្ថ ឋិតា បស្សតិ នេះ មានវិនិច្ឆ័យថា បើភិក្ខុនីឈរ ក្នុងទីមួយកន្លែងនោះឯង មិនលើកជើងទៅមកមើលដល់ទៅ ៥ ដង ក៏ត្រូវ អាបត្តិបាចិត្តិយៈ ១ បុណ្ណោះ ។ តែកាលភិក្ខុនីសម្លឹងមើលទិសាភាគនោះៗ ហើយមើល ត្រូវអាបត្តិចែកចេញទៅជាច្រើន តែត្រូវទុក្កដដល់ភិក្ខុក្នុងទីទាំងពួង ។ ពីរបទថា អារាមេ ឋិតា សេចក្តីថា ជនទាំងឡាយធ្វើ ព្រះរាជវាំងជាដើម ជិតអារាមលំនៅ ជាអនាបត្តិដល់ភិក្ខុនីដែលសម្លឹងឃើញ ព្រះរាជវាំងជាដើមនោះ ។ ពីរបទថា គច្ឆន្តី វា អាគច្ឆន្តី វា សេចក្តីថា សម្លឹងមើលព្រះរាជវាំង ជាដើមនោះ ដែលមាននៅជិតផ្លូវរបស់ភិក្ខុនី ដែលដើរទៅដើម្បីប្រយោជន៍ ដល់បិណ្ឌបាតជាដើម ជាអនាបត្តិ ។ បទថា សតិ ករណីយេ គន្តា សេចក្តីថា ភិក្ខុនីទៅកាន់រាជដំណាក់ ដោយកិច្ចចាំបាច់ឯណាមួយ ហើយឃើញ ជាអនាបត្តិ ។ បទថា អាបទាសុ សេចក្តីថា ភិក្ខុនីត្រូវអន្តរាយឯណាមួយបៀតបៀន លួចចូលទៅហើយឃើញ មិនជាអាបត្តិ ។ បទដ៏សេស មានន័យងាយ យល់ទាំងអស់ហើយ ។ សិក្ខាបទនេះ មានស