អដ្ឋកថា រឿងមហាបេសការប្រេតទី ៩

មហាបេសការប្រេត កាលព្រះសាស្តាគង់នៅក្នុងក្រុងសាវត្ថី ទ្រង់ប្រារព្ធដល់ស្រីប្រេត ដែលជាកូនជាងតម្បាញម្នាក់ ទើបត្រាស់ពាក្យនេះមានពាក្យផ្តើមថា គូថញ្ច មុត្តំ រុធិរញ្ច បុព្វំ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ភិក្ខុប្រមាណ ១២ រូប រៀនកម្មដ្ឋានក្នុងសម្នាក់ព្រះសាស្តា ពិចារណា ដល់ទីសមគួរសម្រាប់នៅ កាលទៀបចូលវស្សា ឃើញដងព្រៃគួរជាទី ត្រេកអរ សម្បូរដោយម្លប់និងទឹកមួយកន្លែង និងគោចរគាមនៅមិនឆ្ងាយ មិនជិតអំពីដងព្រៃនោះ ទើបនៅក្នុងទីនោះមួយរាត្រី ស្អែកឡើងត្រាច់បិណ្ឌបាត ក្នុងស្រុក ។ ក្នុងស្រុកនោះ មានជាងតម្បាញ ១១ នាក់នៅអាស្រ័យ ឃើញពួកភិក្ខុ ទាំងនោះ ក៏កើតសោមនស្ស ទើបនាំមកកាន់ផ្ទះរៀងៗខ្លួន អង្គាសដោយអាហារ ដ៏ប្រណីត ហើយសាកសួរថា លោកម្ចាស់គិតនិមន្តទៅណា ភិក្ខុទាំងនោះ ពោលថា អាត្មានឹងទៅក្នុងទីដែលជាសប្បាយ ។ ពួកជាងតម្បាញនាំគ្នា ពោលថា បពិត្រលោកម្ចាស់ បើដូច្នោះ សូមលោកម្ចាស់នៅក្នុងទីនេះឯង ដូច្នេះហើយ ទើបនិមន្តឲ្យនៅចាំវស្សា ។ ភិក្ខុទាំងឡាយក៏ទទួលពាក្យ ។ ឧបាសក ឧបាសិកាទាំងឡាយនាំគ្នាសាងតូបក្នុងព្រៃ ក្នុងទីនោះ ហើយវេរ ប្រគេនដល់ភិក្ខុទាំងនោះ ។ ភិក្ខុទាំងឡាយចាំវស្សាក្នុងទីនោះឯង ។ បណ្តាជាងតម្បាញទាំងនោះ ជាងតម្បាញដែលជាប្រធានឧបដ្ឋាកភិក្ខុ ២ រូប ដោយបច្ច័យ ៤ ដោយគោរព ក្រៅអំពីនោះបានឧបដ្ឋាកភិក្ខុម្នាក់មួយ រូប ។ ភរិយារបស់ជាងតម្បាញដែលជាប្រធាន មិនមានសទ្ធា មិនមានការ ជ្រះថ្លា ជាមនុស្សមិច្ឆាទិដ្ឋិ មានសេចក្តីកំណាញ់ មិនឧបដ្ឋាកភិក្ខុទាំងឡាយ ដោយគោរព ។ ជាងតម្បាញជាប្រធានឃើញដូច្នោះ ក៏នាំយកប្អូនស្រីរបស់ ភរិយានោះឯងមក ហើយប្រគល់ភាពជាធំក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួន ។ ប្អូនស្រីនោះជា អ្នកមានស