រឿងសុត្តប្រេតទី ១១

( ស្រីដែលនៅជាមួយនឹងវិមានប្រេតមានសេចក្តីអផ្សុកបាន ពោលថា ) ក្នុងកាលមុន បព្វជិតភិក្ខុ គឺព្រះបច្ចេកពុទ្ធ បានចូលមកសុំ អំបោះ ខ្ញុំក៏បានប្រគេន ( ឥឡូវនេះ ) ខ្ញុំបានផលនៃការប្រគេនអំបោះនោះ ជាផលចម្រើនលើសលុប ទាំងសំពត់ច្រើនកោដិ ក៏កើតឡើងដល់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំ នោះបានប្រើប្រាស់នូវវិមានជាទីត្រេកអរ ដ៏ដេរដាសដោយផ្កា វិចិត្រដោយ កែវច្រើនយ៉ាងដែលជនប្រុសស្រីសេពហើយផង បានស្លៀកដណ្តប់ ( សំពត់ តាមចំណង់ ) ផង ទាំងទ្រព្យដ៏ច្រើន ក៏មិនចេះអស់ផង ។ ខ្ញុំបានសេចក្តី សុខនិងសេចក្តីស្រួលក្នុងវិមាននេះព្រោះអាស្រ័យផលនៃកម្មនោះឯង ខ្ញុំនោះ នឹងទៅកាន់មនុស្សលោកវិញហើយធ្វើបុណ្យទាំងឡាយ បពិត្រព្រះអយ្យបុត្ត សូមអ្នកនាំខ្ញុំទៅ ( ឯមនុស្សលោកចុះ ) ។ ( វិមានប្រេតនិយាយថា ) នាងមកក្នុងវិមាននេះបាន ៧០០ ឆ្នាំហើយ ( បើនាងទៅអំពីទីនេះវិញទៅនៅ ) ក្នុងមនុស្សលោកនោះនឹងគ្រាំគ្រាចាស់ ពួកញាតិរបស់នាងទាំងអស់ស្លាប់អស់ហើយ ( ព្រោះហេតុនោះ ) នាងនឹង ទៅអំពីទេវលោកនេះធ្វើអ្វីក្នុងមនុស្សលោកនោះ ។ ( ស្រីនោះនិយាយថា ) ខ្ញុំបានមកក្នុងវិមាននេះ ជាស្រីបរិបូណ៌ដោយ វត្ថុទិព្វនិងសេចក្តីសុខអស់ត្រឹម ៧ ឆ្នាំ ខ្ញុំនោះនឹងទៅកាន់មនុស្សលោកវិញ ហើយធ្វើបុណ្យទាំងឡាយ បពិត្រព្រះអយ្យបុត្ត សូមអ្នកនាំខ្ញុំទៅចុះ ។ វិមានប្រេតនោះ ក៏កំហែងចាប់ស្រីនោះត្រង់ដើមដៃនាំមក ( កាន់ស្រុក ផៅពង្ស ) វិញ ហើយនិយាយនឹងស្រីចាស់មានកម្លាំងទន់ខ្សោយនោះថា នាង