អដ្ឋកថា រឿងសានុវាសីប្រេតទី ២

សានុវាសិប្រេត កាលព្រះសាស្តាគង់នៅក្នុងវត្តវេឡុវនមហាវិហារ ទ្រង់ប្រារព្ធ ប្រេតដែលជាញាតិ របស់ព្រះសានុវាសិត្ថេរ ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា កុណ្ឌិនាគរិយោ ថេរោ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ក្នុងអតីតកាល ក្នុងក្រុងពារាណសី មានព្រះរាជឱរសរបស់ ព្រះរាជាព្រះនាមថា កិតវៈ ទ្រង់ក្រសាលក្នុងព្រះរាជឧទ្យាន កាលយាងត្រឡប់ ទ្រង់ទតឃើញព្រះបច្ចេកពុទ្ធមួយព្រះអង្គព្រះនាមថា សុនេត្ត កំពុង ត្រាច់បិណ្ឌបាត ចេញអំពីព្រះនគរ ជាអ្នកស្រវឹងដោយសេចក្តីស្រវឹងព្រោះភាព ជាធំ មានចិត្តប្រទូស្តថា សមណៈត្រងោលនេះមិនធ្វើអញ្ជលីណាមួយ ដល់អញ ដើរទៅ ទ្រង់ចុះអំពីកដំរីហើយ សួរថា លោកបានបិណ្ឌបាតខ្លះឬ ក៏ទទួលបាត្រអំពីដៃ ហើយបោកត្រង់ផែនដីឲ្យបែកទៅ ។ លំដាប់នោះព្រះរាជឱរសនោះ មានអាឃាតក្នុងឋានៈដែលមិនគួរ មានចិត្តគិតប្រទូស្តព្រះ បច្ចេកពុទ្ធនោះ ដែលមិនសម្តែងវិការ ព្រោះលោកជាអ្នកមិនញាប់ញ័រក្នុងទី ទាំងពួងជាអ្នកមានចិត្តផូរផង់ ប្រកបដោយសោមនស្សវេទនាផ្សាយទៅដោយ អំណាចករុណាសម្លឹងមើល ក៏ត្រាស់ថា លោកមិនស្គាល់យើងដែលជារាជ ឱរសរបស់ព្រះបាទកិតវៈទេឬ លោកសម្លឹងមើលយើង នឹងធ្វើអ្វីយើងបាន សើចចំអកចៀសចេញទៅ ។ លុះព្រះរាជឱរសចៀសចេញទៅបុណ្ណោះ រាងកាយ ក៏ក្តៅក្រហាយជាកម្លាំង ប្រៀបដូចកម្តៅនៃភ្លើងនរក ។ ព្រោះវិបាកកម្ម នោះ ព្រះរាជឱរសនោះ មានកាយត្រូវសេចក្តីក្តៅក្រហាយគ្របសង្កត់ ត្រូវ ទុក្ខវេទនាជាពន្លឹកចាក់ដោត ធ្វើកាលកិរិយាហើយ កើតក្នុងអវីចីមហានរក ។