រឿងសេរិនីប្រេតទី ៦

( ឧបាសកបានសួរស្រីប្រេតថា ) ម្នាលនាងស្គមមានឆ្អឹងជំនីរ រគាម នាងជាស្រីអាក្រាត មានរូបមានសម្បុរអាក្រក់ ជាស្រីស្គម រវីមរវាម ដោយសរសៃ នាងជាអ្វី មកឈរក្នុងទីនេះ ។ ( ស្រីប្រេតឆ្លើយថា ) បពិត្រអ្នកដ៏ចម្រើន ខ្ញុំជាស្រីប្រេត ដល់នូវ សេចក្តីលំបាក កើតក្នុងយមលោក បានធ្វើនូវកម្មដ៏លាមក ( លុះច្យុត ) អំពីមនុស្សលោកនេះហើយ បានទៅកាន់បេតលោក ។ ( ឧបាសកសួរថា ) អំពើអាក្រក់ដូចម្តេចដែលនាងបានធ្វើហើយដោយ កាយ វាចា ចិត្ត នាង ( ច្យុត ) អំពីមនុស្សលោកនេះ បានទៅកាន់បេត លោកដោយផលនៃកម្មដូចម្តេច ។ ( ស្រីប្រេតឆ្លើយថា ) ខ្ញុំបានរើសទ្រព្យគេកន្លះមាសកៈ ត្រង់កំពង់ ទាំងឡាយដែលមិនមានទោស គឺមិនមានអ្នកណាមួយឃាត់ខាំង កាលដែល ទេយ្យធម៌ទាំងឡាយកំពុងមានគ្រប់គ្រាន់ ខ្ញុំមិនបានធ្វើនូវទីពឹង ចំពោះខ្លួន សោះ ។ ខ្ញុំស្រេកទឹក ចូលទៅរកស្ទឹង ស្ទឹងក៏បែរទៅជាទទេ ខ្ញុំចូលទៅជ្រក ម្លប់ ក្នុងកាលកំពុងក្តៅ ស្រមោលក៏បែរទៅជាក្តៅ ។ ឯខ្យល់ដែលដូចភ្លើង សោតក៏ក្តៅភាយមកដល់ខ្ញុំ បពិត្រអ្នកដ៏ចម្រើន ខ្ញុំគួរ ( រង ) ទុក្ខមាន សម្រេកជាដើមនេះ និងបាបកម្មដទៃដ៏លាមកលើសលុបជាងសេចក្តីទុក្ខមាន សម្រេកជាដើមនោះ ។ អ្នកគួរទៅកាន់ហត្ថិនីបុរី ហើយជម្រាបមាតារបស់ខ្ញុំ ថា ខ្ញុំបានឃើញកូនស្រីរបស់នាងដល់នូវសេចក្តីលំបាក កើតក្នុងយមលោក បានធ្វើនូវកម្មដ៏លាមក ( ច្យុត ) អំពីមនុស្សលោកនេះ បានទៅកាន់បេតលោក។ ទ្រព្យដែលខ្ញុំទុកក្នុងទីនុ៎ះមាន តែខ្ញុំមិនបានប្រាប់ទ្រព្យនោះ ( ឯទ្រព្យទាំងនោះ ) ចំនួន ៤ សែនកហាបណៈ ក្រោមបល្ល័ង្ក ( របស់ខ្ញុំ ) ។ មាតា របស់ខ្ញុំនោះ ចូរឲ្យទានដើម្បីខ្ញុំផង ចូរចិញ្ចឹមជីវិតផង ដោយទ្រព្យនោះចុះ មាតារបស់ខ្ញ