រឿងទុតិយមិគលុទ្ធប្រេតទី ៨

រឿង ទុតិយមិគលុទ្ទប្រេត ទី ៨ ( ព្រះនារទត្ថេរសួរប្រេតថា ) អ្នកត្រេកអរលើបល្ល័ង្កដែល ក្រាលដោយសំពត់គោណកៈ ក្នុងប្រាសាទដែលជាផ្ទះកំពូល គេប្រគំហើយ ដោយតូរ្យតន្រ្តីប្រកបដោយអង្គ ៥ ។ កាលជិតព្រះអាទិត្យរះឡើង ក្នុងទីបំផុត នៃរាត្រីនោះ អ្នកត្រូវគេបោះបង់ចោល ក្នុងព្រៃស្មសាន ដល់នូវសេចក្តី ទុក្ខច្រើន ។ អំពើអាក្រក់ដូចម្តេចដែលអ្នកបានធ្វើហើយដោយកាយ វាចា ចិត្ត អ្នកដល់នូវសេចក្តីទុក្ខនេះ តើដោយផលនៃកម្មដូចម្តេច ។ ( ប្រេតនោះឆ្លើយថា ) កាលពីដើម ខ្ញុំជាព្រានម្រឹគ ជាអ្នកអាក្រក់ មិនសង្រួម នៅក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ មានភ្នំដូចជាក្រោល គួរត្រេកអររីករាយ ។ សំឡាញ់របស់ខ្ញុំនោះ អ្នកមានហបឫទ័យល្អ ជាឧបាសកមានសទ្ធា មានភិក្ខុ មួយអង្គជាជីតុនរបស់សំឡាញ់ខ្ញុំនោះ ជាសាវ័ករបស់ព្រះគោតម ។ ភិក្ខុ នោះ អនុគ្រោះ បានឃាត់ខ្ញុំរឿយៗថា កុំធ្វើអំពើអាក្រក់ឡើយ នែអ្នក អ្នក កុំទៅកាន់ទុគ្គតិឡើយ បើអ្នកប្រាថ្នាសេចក្តីសុខក្នុងបរលោក អ្នកចូរវៀរបង់ នូវការមិនសង្រួម គឺការសម្លាប់សត្វ ។ ខ្ញុំបានស្តាប់ពាក្យរបស់ភិក្ខុនោះលោក ប្រាថ្នាសេចក្តីសុខ អនុគ្រោះដោយប្រយោជន៍ តែខ្ញុំជាអ្នកត្រេកអរក្នុងបាប យូរយារ មិនមានប្រាជ្ញា មិនបានធ្វើតាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ ( របស់លោក ) ទាំងអស់ ។ ភិក្ខុនោះ លោកមានប្រាជ្ញាល្អស្មើដោយផែនដី បានតម្កល់ខ្ញុំក្នុង សេចក្តីសង្រួមម្តងទៀតដោយសេចក្តីអនុគ្រោះថា បើអ្នកសម្លាប់ពួកសត្វក្នុង វេលាថ្ងៃ ត្រូវអ្នកសង្រួមក្នុងវេលាយប់ចុះ ។ ខ្ញុំនោះសម្លាប់ពួកសត្វតែក្នុង វេលាថ្ងៃ ជាអ្នកសង្រួម វៀរចាកការសម្លាប់សត្វក្នុងវេលាយប់ ខ្ញុំរក្សាខ្លួន