អដ្ឋកថា រឿងអម្ពសក្ខរប្រេតទី ១

អម្ពសក្ខរប្រេត រឿងអម្ពសក្ខរប្រេតនេះ មានពាក្យផ្តើមថា វេសាលី នាម នគរត្ថិ វជ្ជីនំ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងនោះកើតឡើងដូចម្តេច កាលព្រះមានព្រះភាគ គង់នៅក្នុងវត្តជេត ពនមហាវិហារ ស្តេចលិច្ឆវីព្រះនាមថា អម្ពសក្ខរៈ ជាមិច្ឆាទិដ្ឋិបុគ្គល ជា នត្ថិកវាទ គ្រងរាជសម្បត្តិក្នុងនគរវេសាលី ។ សម័យនោះ ក្នុងព្រះនគរវេសាលី មានភក់ត្រង់ក្បែរផ្សាររបស់ឈ្មួញ ម្នាក់ ។ ជនជាច្រើនទៅក្នុងទីនោះ លោតឆ្លងទៅបានដោយលំបាក អ្នកខ្លះ ប្រឡាក់ភក់ ។ ឈ្មួញនោះឃើញដូច្នោះ គិតថា ជនទាំងនេះកុំបីជាន់ភក់ ទើប យកឆ្អឹងក្បាលគោ ដែលមានចំណែកប្រៀបដូចពណ៌នៃស័ង្ខ ប្រាសចាកក្លិន ស្អុយមកដាក់ត្រង់ភក់ ជាប្រក្រតីបុរសនោះជាអ្នកមានសីល មិនក្រោធ មាន វាចាពីរោះ ប្រកាសគុណរបស់បុគ្គលដទៃតាមសេចក្តីពិត ។ ថ្ងៃមួយ កាលសម្លាញ់របស់ខ្លួនងូតទឹក មិនក្រឡេកមើល ដោយការ ប្រហែសធ្វេស ទើបលាក់សំពត់ ដោយបំណងនឹងសើចលេង ធ្វើឲ្យបុរស នោះលំបាក ទើបឲ្យទៅវិញ ។ ក្មួយរបស់បុរសនោះ ជាចោរលួចទ្រព្យមក អំពីផ្ទះអ្នកដទៃ មកទម្លាក់ត្រង់រានរបស់បុរសនោះឯង ។ ម្ចាស់ភណ្ឌៈ កាល ពិនិត្យមើល ទើបបង្ហាញក្មួយរបស់បុរសនោះមួយអន្លើដោយភស្តុតាង ដល់ ព្រះរាជា ព្រះរាជាបញ្ជាថា ចូរកាត់ក្បាលបុរសនេះ ឯក្មួយរបស់គេ ចូរដោត ដោយឈើអណ្តោត ។ ពួករាជបុរសបានធ្វើដូច្នោះ បុរសនោះ ធ្វើកាល កិរិយាហើយ កើតក្នុងភុម្មទេវតា មានសេះអាជានេយ្យទិព្វ មានពណ៌ស មាន សន្ទុះស្មើចិត្ត ព្រោះយកក្បាលគោធ្វើស្ពាននិងព្រោះការពោលសរសើរគុណ របស់បុគ្គលមានគុណ ក្លិនទិព្វផ្សាយចេញអំពីកាយរបស់បុរសនោះ តែបុរស នោះ បានជាអ្នកអាក្រាតកាយ ព្រោះលួចសាដកលាក់ទុក ។