អដ្ឋកថា រឿងអម្ពវនប្រេតទី ១២

អម្ពវនប្រេត កាលព្រះសាស្តាគង់នៅក្នុងក្រុងសាវត្ថី ទ្រង់ប្រារព្ធអម្ពប្រេត ទើបត្រាស់គាថានេះ មានពាក្យផ្តើមថា អយញ្ច តេ បេក្ខរណី សុរម្មា ដូច្នេះ ជាដើម ។ បានឮថា ក្នុងក្រុងសាវត្ថី មានគហបតីម្នាក់ ជាអ្នកសាបសូន្យចាកភោគស ម្បត្តិ ភរិយារបស់គហបតីនោះក៏ស្លាប់ គាត់មានកូនម្នាក់បុណ្ណោះ ។ គាត់ បានឲ្យធីតានោះទៅកាន់ផ្ទះមិត្តរបស់ខ្លួន ខ្ចីប្រាក់មក ១០០ កហាបណៈ ទិញ របស់របរដាក់រទេះទៅជួញដូរ ។ មិនយូរបុន្មាន ក៏បានទ្រព្យ ៥០០ កហាបណៈដែលជាប្រាក់ចំណេញ ព្រមទាំងដើមទុន ហើយត្រឡប់មកមួយអន្លើ ដោយរទេះ ។ ក្នុងចន្លោះផ្លូវ ពួកចោរស្កាត់ប្លន់រទេះ ។ ពួកអ្នករទេះ ក៏រត់ បែកខែកគ្នាទៅ ។ ឯគហបតីនោះ លាក់កហាបណៈត្រង់គុម្ពឈើមួយកន្លែង ហើយពួនក្នុងទីមិនឆ្ងាយ ពួកចោរចាប់គហបតីនោះសម្លាប់ចោល ព្រោះជាប់ជំពាក់ ក្នុងទ្រព្យ គហបតីនោះក៏កើតជាប្រេតក្នុងទីនោះឯង ។ ឈ្មួញបានទៅកាន់ក្រុងសាវត្ថី ប្រាប់រឿងនោះ ឲ្យធីតារបស់បុរសនោះ ជ្រាប ។ ធីតានោះទោមនស្សក្រៃលែង ទ្រហោយំ ព្រោះការស្លាប់របស់ពុក និងព្រោះភ័យក្នុងការចិញ្ចឹមជីវិត ។ លំដាប់នោះ កុដុម្ពិកៈជាសម្លាញ់របស់ បិតាទារិកានោះ ក៏ពោលលួងលោមនាងថា ធម្មតាភាជនៈដីទាំងអស់ មាន ការបែកជាទីបំផុត យ៉ាងណា ជីវិតរបស់សត្វទាំងឡាយ ក៏មានការបែកធ្លាយ ក្នុងទីបំផុតយ៉ាងនោះដូចគ្នា ធម្មតាការស្លាប់ រមែងមានទួទៅដល់សព្វ សត្វ និងមិនមានការប្តូរផ្លាស់បានឡើយ ព្រោះដូច្នោះ នាងកុំសោយសោក