រឿងភោគសំហរប្រេតទី ១៤

( ពួកស្រីប្រេតស្រែកថា ) ពួកយើងបានប្រមូលភោគៈទាំងឡាយដោយសមខ្លះ ដោយមិនសមខ្លះ ពួកជនឯទៀតតែងបរិភោគភោគៈ ទាំងនោះ ឯពួកយើងគ្រាន់តែបានចំណែកនៃសេចក្តីទុក្ខ ។ ចប់ រឿងភោគៈសំហរប្រេតទី ១៤ ។ អដ្ឋកថា ភោគសំហរប្រេត រឿងនាងភោគសំហរប្រេតនេះ មានពាក្យផ្តើមថា មយំ ភោគេ សំហរិម្ញា ដូច្នេះ ជាដើម ។ រឿងនោះមានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា កាលព្រះមានព្រះភាគគង់នៅក្នុងវត្តវេឡុវនមហាវិហារ ស្រី ៤ នាក់ក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ ធ្វើនូវការលក់ដូរដោយសប្បិ ទឹកឃ្មុំ ប្រេងនិងស្រូវ ជាដើម ដោយរង្វាល់កោងជាដើម ប្រមូលទ្រព្យចិញ្ចឹមជីវិត ដោយមិនមែន ឧបាយ ។ ខាងមុខអំពីស្លាប់ព្រោះកាយបែកធ្លាយ ស្រីទាំងនោះទៅកើតជា ប្រេត ត្រង់ខ្នងប្រឡាយ ។ ក្នុងពេលរាត្រី ស្រីប្រេតទាំងនោះត្រូវសេចក្តី ទុក្ខគ្របសង្កត់ ស្រែកទ្រហោយំដោយសំឡេងរងំគួរខ្លាចដោយគាថាថា ពួកយើងបានប្រមូលភោគៈទាំងឡាយដោយសមខ្លះ ដោយមិន សមខ្លះ ពួកជនឯទៀតតែងបរិភោគភោគៈទាំងនោះ ឯពួកយើង គ្រាន់តែបានចំណែកនៃសេចក្តីទុក្ខ ដូច្នេះ ។ មនុស្សទាំងឡាយស្តាប់សំឡេងនោះហើយ ភិតភ័យតក់ស្លុត កាលរាត្រី អស់ហើយ បានរៀបចំមហាទានដើម្បីភិក្ខុសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជាប្រធាន និមន្ត ព្រះសាស្តានិងភិក្ខុសង្ឃអង្គាសដោយខាទនីយៈ និងភោជនីយាហារដ៏ប្រណីត ចូលទៅគាល់ព្រះមានព្រះភាគដែលសោយព្រះក្រយាហារស្រេចហើយ ទ្រង់ ដកព្រះហស្តចាកបាត្រហើយ ទើបក្រាបទូលឲ្យទ្រង់ជ្រាបដល់រឿងនោះ ។ ព្រះមាន ព្រះភាគបានត្រាស់ថា ម្នាលឧបាសកនិងឧបាសិកាទាំងឡាយ សំឡេង នោះ មិនមានអន្តរាយណាមួយដល់អ្នកទាំងឡាយឡើយ ដ្បិតប្រេតទាំង ៤ នោះ ត្រូវសេចក្តីទុក្ខគ្របសង្កត់ ពោលដល់កម្មអាក្រក់ដែលខ្លួនធ្វើយំដោយ សំឡេងសោកសៅ