អត្ថរបស់ អត្តភាព សព្ទ

របស់អាត្មាតាំងនៅហើយ ក្នុងអារម្មណ៍ដោយល្អ គឺល្អក្រៃលែងដោយប្រពៃ គឺដោយភាពជាឯកគ្គតារម្មណ៍ដែលពាល់ត្រូវពិតប្រាកដនោះឯង ។ ចិត្តនោះ មិនបានតាំងមាំដោយហេតុគ្រាន់តែសង្កត់នូវនីវរណៈ ជាដើម បានបុណ្ណោះ ដោយពិត ចិត្តនោះរួចផុតហើយ គឺផុតហើយដោយពិសេស ចាកសំយោជនៈទាំងពួងដែលសង្គ្រោះដោយឱរម្ភាគិយសំយោជនៈ និងឧទ្ធម្ភា គិយសំយោជនៈនិងចាកកិលេសធម៌ទាំងពួង អធិប្បាយថា លះនូវ កិលេសទាំងនោះបាន ដោយអំណាចសមុច្ឆេទប្បហាន ហើយតាំងនៅ ។ បទថា អាតាបី បានដល់ មានសេចក្តីព្យាយាម អធិប្បាយថា យើង ជាបុគ្គលមានសេចក្តីព្យាយាម ដែលប្រារព្ធហើយ ដើម្បីផលសមាបត្តិ និង ដើម្បីនៅជាសុខក្នុងទិដ្ឋធម៌ ដោយផ្តើមបំពេញវិបស្សនា ញ៉ាំងអត្តភាពឲ្យ ប្រព្រឹត្តទៅដោយធម៌មានទិព្វវិហារ ជាដើម តែមិនមែនដើម្បីលះនូវកិលេស ព្រោះមិនមានកិលេសដែលត្រូវលះនោះឯង ។ ព្រះថេរៈកាលសម្តែងថា នែ ភ្លៀង អ្នកដែលយើងអញ្ជើញឲ្យធ្លាក់ ព្រោះមិនមានអន្តរាយខាងក្រៅ យ៉ាងណា សូម្បីអន្តរាយខាងក្នុង ក៏មិនមានយ៉ាងនោះ ទើបពោលពាក្យថា វស្ស ទេវ ដូច្នេះទៀត ។ ន័យម្យ៉ាងទៀត បទថា ឆន្នា បានដល់ បិទហើយ គឺប្រក់ហើយ ។ បទថា កុដិកា បានដល់ អត្តភាព ។ អត្តភាព ប្រើក្នុងអត្ថថា កាយ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា អវិជ្ជានីវរណស្ស ភិក្ខវេ បុគ្គលស្ស តណ្ញាយ សំយុត្តស្ស ឯវមយំ កាយោ សមុទាគតោ ឥតិ អយព្ចោវ កាយោ ពហិទ្ធា ច នាមរូបំ ប្រែថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បុគ្គលដែលមានអវិជ្ជា ជាគ្រឿងរារាំង ដែលប្រកបដោយតណ្ហា រមែងមានកាយគឺបដិសន្ធិនេះកើតឡើង យ៉ាងនេះឯង ( ដ្បិតផស្សៈរមែងកើតឡើងព្រោះអាស្រ័យនូវធម៌ជាគូៗ នឹងគ្នានុ៎ះយ៉ាងនេះ ) គឺកាយនេះផង នាមរូបខាងក្រៅផង ដូច្នេះ ។ ប្រើក្នុងអត្ថថា ទូក