អដ្ឋកថា លោមសកង្គិយត្ថេរគាថា

គាថារបស់ព្រះលោមសកង្គិយត្ថេរ មានពាក្យផ្តើមថា ទព្វំ កុសំ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងរបស់ព្រះថេរៈមានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា ក្នុងកប្បទី ៩១ អំពីភទ្ទកប្បនេះ កុលបុត្តនេះឃើញព្រះមាន ព្រះភាគ ព្រះនាមថាវិបស្សី មានចិត្តជ្រះថ្លា បូជាដោយផ្កាផ្សេងៗ ដោយ បុញ្ញកម្មនោះកើតក្នុងទេវលោក ធ្វើបុណ្យហើយ អន្ទោលទៅមកក្នុងទេវលោក នោះឯង បួសក្នុងសាសនារបស់ព្រះមានព្រះភាគព្រះនាមថាកស្សបៈ បំពេញ សមណធម៌ ។ ដោយសម័យនោះ កាលព្រះបរមសាស្តាត្រាស់ភទ្ទេករត្តប្បដិបទាហើយ ភិក្ខុមួយរូបសន្ទនានឹងកុលបុត្តនោះដោយរឿងភទ្ទេករត្តសូត្រ លោកអធិប្បាយភត្តេករត្តសូត្រនោះមិនបាន កាលអធិប្បាយមិនបានទើបតាំង បណិធានថា ក្នុងអនាគត ខ្ញុំគប្បីជាអ្នកអាចដើម្បីនឹងពោលភទ្ទេករត្តសូត្រ ដល់លោក ភិក្ខុអង្គនោះក៏ពោលថា ខ្ញុំនឹងសួរ ។ ក្នុងបណ្តាភិក្ខុ ២ អង្គនោះ ភិក្ខុទី ១ អន្ទោលទៅក្នុងទេវតានិងមនុស្សទាំងឡាយ អស់មួយពុទ្ធន្តរ ហើយ កើតក្នុងត្រកូលសក្យរាជ ក្នុងក្រុងកបិលពស្តុ ក្នុងកាលនៃព្រះមានព្រះភាគ នៃយើងទាំងឡាយ ។ ដោយភាពជាសុខមាលជាតិ កុលបុត្តនេះក៏មានរោមដុះត្រង់បាតជើងដូច ព្រះសោណៈដែរ ដោយហេតុនោះ ទើបគេដាក់ឈ្មោះថា លោមសកង្គិយៈ ។ ភិក្ខុមួយរូបទៀត កើតក្នុងទេវលោក ប្រាកដឈ្មោះថាចន្ទៈ កាលសក្យ កុមារទាំងឡាយ មានអនុរុទ្ធជាដើមបួស លោមសកង្គិយកុមារមិនប្រាថ្នានឹង បួសឡើយ ។ លំដាប់នោះ ចន្ទទេវបុត្តចូលទៅរក ហើយសួរដល់ភទ្ទេករត្តប្បដិបទា ដើម្បីឲ្យសង្វេគ ។ កុលបុត្តនោះឆ្លើយថា ខ្ញុំមិនដឹង ទេវបុត្តក៏ពោលឡើង ថា បើដូច្នោះ ហេតុអ្វីក៏អ្នកសន្យានឹងខ្ញុំថា ខ្ញុំនឹងពោលភទ្ទេករត្តប្បដិបទាដល់ លោក តែឥឡូវនេះសូម្បីតែឈ្មោះថា ភទ្ទេករត