អដ្ឋកថា គាថាព្រះមេណ្ឌសិរត្ថេរ

គាថារបស់ព្រះមេណ្ឌសិរត្ថេរ មានពាក្យផ្តើមថា អនេកជាតិសំសារំ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងរបស់ព្រះថេរៈ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា កុលបុត្តនេះក៏មានបុញ្ញាធិការបានធ្វើទុកហើយ ក្នុងព្រះពុទ្ធអង្គ មុនៗ សន្សំបុណ្យដែលជាឧបនិស្ស័យនៃព្រះនិព្វានទុកក្នុងភពនោះៗ ។ ក្នុង កប្បទី ៩១ រាប់ថយក្រោយអំពីភទ្ទកប្បនេះ កើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណ៍ចម្រើន វ័យហើយ លះនូវកាមវិស័យហើយបួសជាតាបសនៅក្នុងព្រៃហិមពាន្ត មួយ អន្លើដោយឥសីជាច្រើន ឃើញព្រះបរមសាស្តា មានចិត្តជ្រះថ្លា ឲ្យពួកឥសី នាំផ្កាឈូកមក ធ្វើការបូជាព្រះសាស្តាដោយផ្កា ទូន្មានសាវ័កទាំងឡាយក្នុង អប្បមាទបដិបទា ធ្វើកាលកិរិយាហើយ កើតក្នុងទេវលោក អន្ទោលទៅមក ក្នុងពុទ្ធុប្បាទនេះ កើតក្នុងត្រកូលគហបតីនគរសាកេត បានឈ្មោះថាមេណ្ឌ- សិរ ព្រោះមានក្បាលដូចក្បាលពពែ ។ កាលព្រះមានព្រះភាគគង់នៅក្នុងអញ្ជនវិហារ ក្នុងក្រុងសាកេត ចូលទៅ គាល់ព្រះបរមសាស្តា កើតនូវសទ្ធាបព្វជ្ជាហើយចម្រើនសមថកម្មដ្ឋាន និងវិបស្សនាកម្មដ្ឋាន បានជាអ្នកមានអភិញ្ញា ៦ ហើយ ។ សមដូចគាថាព័ន្ធ ដែលលោកពោលទុកក្នុងអបទានថា មានភ្នំ ១ ឈ្មោះគោតមៈ នៅព្រៃហិមពាន្ត ដេរដាសដោយ ឈើផ្សេងៗ ជាទីអាស្រ័យនៅនៃពួកភូតច្រើន ។ ខ្ញុំបានសាង អាស្រមត្រង់កណ្តាលភ្នំនោះ មានពួកសិស្សចោមរោម តែង នៅក្នុងអាស្រម្ប ខ្ញុំបបួលពួកសិស្សថា ) សូមពួកសិស្សមកកាន់ សំណាក់យើង សូមពួកសិស្សនាំផ្កាឈូកមកឲ្យយើងៗ នឹងធ្វើពុទ្ធបូជា ចំពោះព្រះពុទ្ធជាតាទិបុគ្គល ទ្រង់ប្រសើរជាង សត្វជើងពីរ ។ ពួកសិស្សទាំងនោះ ទទួលពាក្យខ្ញុំថា យ៉ាង ហ្នឹងហើយៗ បានយកផ្កាឈូកមកឲ្យខ្ញុំ ខ្ញុំធ្វើនិមិត្តតាមទំនង ដូច្នោះហើយ បានបង្អោនថ្វាយដល់ព