អដ្ឋកថា នីតត្ថេរគាថា

គាថារបស់ព្រះនីតត្ថេរ មានពាក្យផ្តើមថា សព្វរត្តឹ សុបិត្វាន ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងរបស់ព្រះថេរៈមានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា ក្នុងសាសនារបស់ព្រះមានព្រះភាគព្រះនាមថាបទុមុត្តរៈ កុលបុត្ត នេះជាព្រាហ្មណ៍ឈ្មោះសុនន្ទ ជាអ្នកបង្រៀនមន្តដល់ព្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយ ច្រើនរយនាក់ បូជាយញ្ញឈ្មោះវាជបេយ្យ ។ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រង់ អនុគ្រោះព្រាហ្មណ៍នោះ ទ្រង់យាងទៅកាន់ទីបូជាយញ្ញ ទ្រង់ចង្រ្កមក្នុងអាកាស ព្រាហ្មណ៍ឃើញព្រះសាស្តា មានចិត្តជ្រះថ្លា ឲ្យកូនសិស្សទាំងឡាយនាំយក ផ្កាមក ហើយបោះឡើងទៅលើអាកាស ធ្វើការបូជា ដោយពុទ្ធានុភាពទីស្ថាន នោះនិងនគរទាំងមូលហាក់ដូចជាគ្របដណ្តប់ដោយផ្ទាំងសំពត់ គឺផ្កា ។ មហាជន កើតបីតិនិងសោមនស្សដ៏ឧឡារក្នុងព្រះសាស្តា ។ ដោយកុសលកម្មនោះ សុនន្ទព្រាហ្មណ៍អន្ទោលទៅក្នុងទេវតានិងមនុស្ស ទាំងឡាយ ក្នុងពុទ្ធុប្បាទនេះ កើតជាព្រាហ្មណបុត្តក្នុងនគរសាវត្ថីមានឈ្មោះ ថានីត ។ កុលបុត្តនោះដល់នូវភាពជាអ្នកដឹងក្តីហើយគិតថា សមណសក្យ បុត្តទាំងនេះ មានសីលងាយៗ មានមារយាទងាយៗ បរិភោគភោជនល្អ នៅក្នុង សេនាសនៈ ដែលមិនមានខ្យល់ អញអាចបួសហើយនៅក្នុងសេនាសនៈ នោះបានដោយសប្បាយដូច្នេះ ទើបបួសព្រោះចង់សប្បាយ រៀនកម្មដ្ឋានក្នុង សម្នាក់របស់ព្រះសាស្តាហើយមនសិការកម្មដ្ឋានបាន ២-៣ ថ្ងៃបុណ្ណោះ ក៏ បោះបង់កម្មដ្ឋាននោះឆាន់ពេញពោះតាមត្រូវការរហូតរាងកាយឆ្អែតស្កប់ស្កល់ ត្រេកអរក្នុងការច្រឡូកច្រឡំដោយពួកគណៈ ពីព្រឹកទល់ល្ងាច ញ៉ាំងកាលឲ្យ កន្លងទៅដោយការសន្ទនាក្នុងតិរច្ឆានកថា ក្នុងវេលាយប់ ក៏ត្រូវថីនមិទ្ធៈគ្រប សង្កត់ ដេកលក់ទល់ភ្លឺ ។