អដ្ឋកថា គាថាព្រះមហានាម

គាថារបស់ព្រះមហានាមត្ថេរ មានពាក្យផ្តើមថា ឯសាវហិយ្យសេ បព្វតេន ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងរបស់ព្រះថេរៈមានអត្ថុប្បត្តិហេតុ ដូចម្តេច ។ បានឮថា កុលបុត្តនេះ ក៏ជាអ្នកមានបុញ្ញាធិការបានធ្វើទុកហើយក្នុងព្រះពុទ្ធ អង្គមុនៗ សន្សំបុណ្យដែលជាឧបនិស្ស័យនៃព្រះនិព្វាន ទុកក្នុងភពនោះៗ ក្នុងកាលរបស់ព្រះមានព្រះភាគព្រះនាមថាសុមេធ កើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណ៍ ដល់នូវការសម្រេចក្នុងវិជ្ជា របស់ព្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយ ហើយលះឃរាវាស វិស័យ សាងអាស្រមត្រង់ឆ្នេរស្ទឹងមួយកន្លែង បង្រៀនមន្តដល់ពួកព្រាហ្មណ៍ ជាច្រើន ។ ថ្ងៃមួយ ព្រះមានព្រះភាគយាងទៅកាន់អាស្រមនៃកុលបុត្តនោះ ដើម្បីទ្រង់អនុគ្រោះដល់កុលបុត្តនោះ ។ កុលបុត្តនោះឃើញព្រះមានព្រះភាគ ហើយ មានចិត្តជ្រះថ្លារេបោចំក្រាលអាសនៈថ្វាយ កាលព្រះមានព្រះភាគគង់ ហើយ បង្អោនទឹកឃ្មុំដែលមានរសផ្អែមល្អចូលទៅថ្វាយ ។ ព្រះមានព្រះភាគ សោយទឹកឃ្មុំនោះហើយ ទ្រង់ព្យាករអនាគតដោយន័យ ដូចពោលក្នុងរឿង នៃព្រះអធិមុត្តត្ថេរនោះឯង ហើយទ្រង់យាងទៅ ។ ដោយបុញ្ញកម្មនោះ កុលបុត្តនោះកើតក្នុងទេវលោក អន្ទោលទៅមក តែក្នុងសុគតិភពបុណ្ណោះ ក្នុងពុទ្ធុប្បាទនេះ កើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណ៍នានគរ សាវត្ថីមានឈ្មោះថាមហានាម ដល់នូវភាពជាអ្នកដឹងក្តីហើយ ចូលទៅកាន់ សម្នាក់របស់ព្រះមានព្រះភាគ ស្តាប់ធម៌ហើយ មានសទ្ធាបួសហើយ រៀនកម្ម ដ្ឋានត្រង់ភ្នំនេសាទកៈ មិនអាចសង្កត់នូវការចោមរោមនៃកិលេសបាន គិត ថា ជីវិតរបស់អញមានចិត្តសៅហ្មងនេះ នឹងមានប្រយោជន៍អ្វី កាលនឿយណាយ ក្នុងអត្តភាពក៏ឡើងកាន់កំពូលភ្នំ គិតថា អញនឹងលោតអំពីកំពូលភ្នំ នេះសម្លាប់ខ្លួនឲ្យស្លាប់ ទើបពោលគាថាសន្មតខ្លួនជាអ្នកដទៃថា អ្នកនុ៎ះនឹងសាបសូន្យចាកភ្ន