អដ្ឋកថា គាថាព្រះវល្លិយត្ថេរ

គាថារបស់ព្រះវល្លិយត្ថេរ មានពាក្យផ្តើមថា មក្កដោ បញ្ចទ្វារាយំ ដូច្នេះ ។ រឿងរបស់ព្រះថេរៈមានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ ព្រះថេរៈនេះ ក៏ជាអ្នកមានបុញ្ញាធិការសន្សំទុកហើយក្នុងព្រះពុទ្ធអង្គមុនៗ សន្សំបុណ្យច្រើនទុកក្នុងភពនោះៗ ក្នុងកប្បទី ៣១ រាប់អំពីភទ្ទកប្បនេះកើត ក្នុងផ្ទះមានត្រកូល សម្រេចភាពជាអ្នកដឹងក្តីហើយ ថ្ងៃមួយចូលទៅកាន់ព្រៃ ដោយករណីយកិច្ចឯណានីមួយ ឃើញព្រះបច្ចេកពុទ្ធព្រះនាមថានារទៈ នៅ ត្រង់គល់ឈើក្នុងព្រៃនោះ មានចិត្តជ្រះថ្លា ធ្វើសាលាដោយដើមបបុសប្រក់ ដោយស្មៅប្រគេន និងឆ្កាផ្លូវសម្រាប់ចង្រ្កមរបស់ព្រះបច្ចេកពុទ្ធនោះ កេរោ ខ្សាច់ប្រគេនព្រះបច្ចេកពុទ្ធអង្គនោះ ។ ដោយបុញ្ញកម្មនោះ កុលបុត្តនោះ អន្ទោលទៅក្នុងទេវតានិងមនុស្សទាំង ឡាយ កើតជាបុត្តរបស់ព្រាហ្មណមហាសាលក្នុងនគរសាវត្ថី ក្នុងពុទ្ធុប្បាទ កាលនេះ មានឈ្មោះថាវល្លិយៈ ចម្រើនវ័យហើយ ដល់នូវភាពជាកំលោះ តាមលំដាប់ ជាអ្នកធ្លាក់នៅក្រោមអំណាចនៃឥន្ទ្រិយ ចូលទៅគាល់ព្រះដ៏មាន ព្រះភាគ ដោយការទូន្មានរបស់កល្យាណមិត្ត ស្តាប់ធម៌ហើយ ជាអ្នកមាន សទ្ធាបួសហើយ ផ្តើមតាំងវិបស្សនា សម្រេចអរហត្ត ក្នុងកាលមិនយូរឡើយ សមដូចគាថាព័ន្ធដែលលោកចងទុកក្នុងអបទានថា ក្នុងទីមិនឆ្ងាយអំពីព្រៃហិមពាន្តមានភ្នំមួយឈ្មោះហារិកៈកាល នោះ ព្រះសយម្ភូសម្ពុទ្ធព្រះនាមនារទៈ គង់នៅទៀបគល់ឈើ ជិតភ្នំនោះ ។ ខ្ញុំបានធ្វើផ្ទះបបុស បិទបាំងដោយស្មៅ ជម្រះ ទីចង្រ្កមថ្វាយដល់ព្រះសយម្ភូសម្ពុទ្ធ ។ ដោយអំពើដែលខ្ញុំ ធ្វើល្អហើយនោះផង ដោយការតម្កល់ចេតនានោះផង ខ្ញុំលះបង់ រាងកាយជារបស់មនុស្សហើយ បានទៅកើតក្នុងឋានតាវត្តិង្ស ។ ប្រាសាទរបស់ខ្ញុំ ដែលកុសលកម្មធ្វើល្អហើយ