អដ្ឋកថា វសភត្ថេរគាថា

គាថារបស់ព្រះវសភត្ថេរ មានពាក្យផ្តើមថា បុព្វេ ហនតិ អត្តានំ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងរបស់ព្រះថេរៈ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ ព្រះថេរៈនេះ ក៏ជាអ្នកមានបុញ្ញាធិការ ដែលធ្វើទុកហើយក្នុងព្រះពុទ្ធអង្គ មុនៗ សន្សំបុណ្យទាំងឡាយទុកក្នុងភពនោះៗ កើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណ៍ ក្នុង លោកដែលមិនមានព្រះពុទ្ធ ចម្រើនវ័យហើយ ដល់នូវសេចក្តីសម្រេចក្នុង វិជ្ជានិងសិប្បៈរបស់ព្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយ លះការនៅគ្រប់គ្រងផ្ទះបួសជាតាបស ព្រោះជាអ្នកមានអធ្យាស្រ័យបង្អោនទៅក្នុងនេក្ខម្ម មានតាបស ១ ម៉ឺន ៤ ពាន់ រូបជាបរិវារ សាងអាស្រមនៅត្រង់ភ្នំឈ្មោះសមគ្គៈ មិនឆ្ងាយអំពីព្រៃ ហិមពាន្ត ញ៉ាំងឈាននិងអភិញ្ញាឲ្យកើតហើយ បានឲ្យឱវាទនិងអនុសាសនី ដល់តាបសទាំងឡាយ ។ ថ្ងៃមួយ គិតយ៉ាងនេះថា ឥឡូវនេះ អាត្មាអញ នេះឯងជាបុគ្គលដែលតាបសទាំងនេះ ធ្វើសក្ការៈ គោរព បូជា តែអាត្មាអញ រកបុគ្គលដែលគួរបូជាមិនបាន ការនៅដោយមិនគោរពបុគ្គលណាមួយជាទុក្ខ ក្នុងលោក ។ កាលគិតយ៉ាងនេះហើយ ព្រោះភាពជាអ្នកមានបុញ្ញាធិការ ដែលធ្វើទុក ហើយក្នុងព្រះពុទ្ធអង្គមុនៗ ទើបកុលបុត្តនោះ រពឫកដល់ការបូជា និងសក្ការៈ ដែលខ្លួនធ្វើហើយ ក្នុងចេតិយរបស់ព្រះពុទ្ធអង្គមុនៗទាំងឡាយថា កុំដូច្នេះ ឡើយ អាត្មាអញគប្បីធ្វើចេតិយខ្សាច់ឧទ្ទិសដល់ព្រះពុទ្ធអង្គមុនៗ ហើយធ្វើ ការបូជាដូច្នេះ ជាបុគ្គលត្រេកអរហើយ និម្មិតព្រះស្តូបខ្សាច់សម្រេចដោយ មាស ដោយឫទ្ធិ ធ្វើនូវការបូជារាល់ៗថ្ងៃ ដោយផ្កាប្រមាណ ៣ ពាន់ ដែល សម្រេចដោយមាសជាដើម ធ្វើបុណ្យដរាបដល់អស់អាយុ មានឈានមិន សាបសូន្យធ្វើកាលកិរិយាហើយកើតក្នុងព្រហ្មលោក ។ កុលបុត្តនោះ តាំងនៅក្នុងព្រហ្មលោកនោះ ដរាបដល់អស់អាយុហើយ ចុតិចាកព្រហ