អដ្ឋកថា សោមមិត្តត្ថេរគាថា

គាថារបស់ព្រះសោមមិត្តត្ថេរ មានពាក្យផ្តើមថា បរិត្តំ ទារុំ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងរបស់ព្រះថេរៈ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ ព្រះថេរៈនេះ ក៏ជាអ្នកមានបុញ្ញាធិការ ដែលធ្វើទុកហើយក្នុងព្រះពុទ្ធអង្គ មុនៗ សន្សំបុណ្យទុកក្នុងភពនោះៗ ក្នុងសាសនារបស់ព្រះដ៏មានព្រះភាគព្រះនាម ថាសិខី កុលបុត្តនេះកើតក្នុងផ្ទះមានត្រកូល ដឹងក្តីហើយ ស្តាប់ព្រះពុទ្ធ គុណមានចិត្តជ្រះថ្លា ថ្ងៃមួយ ឃើញផ្កាចារមានផ្ការីកស្គុសស្គាយ ក៏បេះយកមក ហើយ បោះឡើងទៅលើអាកាស តាំងចិត្តបូជាព្រះសាស្តា ។ ដោយបុញ្ញកម្មនោះ កុលបុត្តនោះ អន្ទោលទៅក្នុងទេវតានិងមនុស្សទាំង ឡាយ ក្នុងពុទ្ធុប្បាទនេះ កើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណ៍ ក្នុងនគរពារាណសី មាន ឈ្មោះថា សោមមិត្តៈ ជាអ្នកចប់ត្រៃវេទ ជាអ្នកស្និទ្ធស្នាលជាមួយព្រះថេរៈ ឈ្មោះវិមលៈ ទៅកាន់សម្នាក់របស់ព្រះថេរៈរឿយៗ ស្តាប់ធម៌ហើយ មាន សទ្ធាក្នុងសាសនា បួសហើយ បានឧបសម្បទាហើយ បំពេញវត្តបដិបត្តិ ត្រាច់ទៅ ។ ចំណែកព្រះវិមលត្ថេរ ជាបុគ្គលខ្ជិលច្រអូស ច្រើនទៅដោយការដេក ញ៉ាំងយប់និងថ្ងៃឲ្យកន្លងទៅ ព្រះសោមមិត្តៈគិតថា តើមានប្រយោជន៍អ្វី ព្រោះ អាស្រ័យព្រះថេរៈខ្ជិលច្រអូសបែបនេះ ដូច្នេះហើយ ទើបលះព្រះវិមលត្ថេរ ចូលទៅរកព្រះមហាកស្សបត្ថេរ តាំងនៅក្នុងឱវាទរបស់ព្រះមហាកស្សបត្ថេរ ហើយចម្រើនវិបស្សនា តាំងនៅក្នុងអរហត្តក្នុងកាលមិនយូរឡើយ សមដូចគាថា ព័ន្ធដែលលោកចងទុកក្នុងអបទានថា ខ្ញុំបានឃើញផ្កាចារីកហើយ ( បេះផ្កានោះ ) រួចផ្គងអញ្ជលី ប្រណម្យឡើង នឹកដល់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធដ៏ប្រសើរ ហើយបាន បូជាបោះផ្កានោះទៅព្ធដ៏អាកាស ។