កិមិលត្ថេរគាថា

សក្យបុត្តទាំងឡាយ ជាសំឡាញ់នឹងគ្នា បានលះបង់នូវ ភោគសម្បត្តិជាច្រើន ( ទៅនៅ ) ក្នុងព្រៃឈ្មោះបាចីនវង្សទាយៈ ត្រេកអរ ចំពោះវត្ថុដែលតាំងនៅក្នុងបាត្រដោយការស្វែងរក មានព្យាយាមខ្ជាប់ខ្ជួន មាន ចិត្តស្លុង មានការខ្មីឃ្មាតមាំអស់កាលជានិច្ច លះបង់នូវតម្រេកក្នុងផ្លូវលោក ហើយត្រេកអរដោយតម្រេកក្នុងផ្លូវធម៌ ។ កិម្ពិលត្ថេរ ។ ៥