អដ្ឋកថា បុណ្ណមាសត្ថេរគាថា

គាថារបស់ព្រះបុណ្ណមាសត្ថេរ មានពាក្យផ្តើមថា បញ្ច នីវរណេ ហិត្វា ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងរបស់ព្រះថេរៈមានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា កុលបុត្តនេះក៏ជាអ្នកមានបុញ្ញាធិការបានធ្វើហើយ ក្នុងព្រះពុទ្ធ អង្គមុនៗ សន្សំបុណ្យទាំងឡាយទុកក្នុងភពនោះៗ ។ ក្នុងសាសនាព្រះមាន ព្រះភាគ ព្រះនាមថាតិស្សៈ កើតក្នុងផ្ទះមានត្រកូល ដល់នូវភាពជាអ្នកដឹង ក្តីហើយ ថ្ងៃមួយ កាលព្រះសាស្តាគង់នៅក្នុងព្រៃ ពាក់បង្សុកូលចីវរទុកត្រង់ មែកឈើ ហើយយាងចូលទៅកាន់ព្រះគន្ធកុដិ ។ កុលបុត្តនោះ កាន់ធ្នូចូលទៅ កាន់ព្រៃ ឃើញសំពត់បង្សុកូលរបស់ព្រះសាស្តាមានចិត្តជ្រះថ្លាដាក់ធ្នូចុះ រពឫកដល់ពុទ្ធគុណថ្វាយបង្គំសំពត់បង្សុកូលចីវរនោះ ។ ដោយបុញ្ញកម្មនោះ កុលបុត្តនោះអន្ទោលទៅក្នុងទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ ក្នុងពុទ្ធុប្បាទនេះ កើតក្នុងត្រកូលកុដុម្ពិកៈ ក្នុងនគរសាវត្ថី ។ បាន ឮថាក្នុងថ្ងៃដែលកុលបុត្តនោះកើត ភាជនៈសព្វយ៉ាងក្នុងផ្ទះនោះពេញទៅដោយ សណ្តែកបាយដែលសម្រេចអំពីមាស និងរតនៈទាំងឡាយ ព្រោះហេតុនោះ ទើបមនុស្សទាំងឡាយដាក់ឈ្មោះកុលបុត្តនោះថា បុណ្ណមាសៈ ។ កុលបុត្ត នោះចម្រើនវ័យហើយ គ្រប់គ្រងផ្ទះ មានបុត្តម្នាក់កើតហើយ លះឃរាវាស វិស័យបួសក្នុងអាវាសក្បែរស្រុកព្យាយាមបានអភិញ្ញា ៦ ហើយ សមដូចគាថា ព័ន្ធដែលលោកពោលទុកក្នុងអបទានថា ព្រះជិនស្រីមានព្រះភាគព្រះនាមតិស្សៈជាព្រះសយម្ភូជាលោក នាយកព្រះអង្គបានតម្កល់ទុកនូវសំពត់បង្សុកូល ហើយស្តេច ចូលទៅក្នុងវិហារ ។