គាថាព្រះមាតង្គបុត្តត្ថេរ

ខណៈរមែងប្រព្រឹត្តកន្លងនូវមាណពទាំងឡាយ ដែលមាន ការងារលះចោល ( ដោយគិតអាងថា ) ត្រជាក់ពេក ក្តៅពេក ល្ងាចពេក ។ បុគ្គលណាមួយ កាលធ្វើនូវកិច្ចរបស់បុរស មិនអើពើចំពោះត្រជាក់ និង ក្តៅ ឲ្យក្រៃលែងជាងស្មៅ បុគ្គលនោះ រមែងមិនសាបសូន្យចាកសេចក្តីសុខ ឡើយ ។ អាត្មាអញកាលចម្រើននូវវិវេក នឹងកម្ចាត់បង់បាននូវស្មៅចិញ្ចៀន ស្បូវ គុម្ពឈើមានបន្លា ស្បូវរណ្តាស ស្មៅដំណេកទន្សាយ និងស្មៅយាប្លង ( កិលេសគ្រោតគ្រាត កណ្តាល ល្អិត ) ដោយទ្រូង ( សេចក្តីព្យាយាម ) ។ មាតង្គបុត្តត្ថេរ ៥