អដ្ឋកថា ព្រះមាលុង្ក្យបុត្តត្ថេរ

មាតារបស់កុលបុត្តនោះ ឈ្មោះថា មាលុង្កា ។ ដោយអំណាចនៃ នាងមាលុង្កានោះ ទើបកុលបុត្តនោះប្រាកដនាមថា មាលុង្កបុត្ត ។ កុលបុត្តនោះធំចម្រើនវ័យឡើង ព្រោះមានអធ្យាស្រ័យក្នុងនិស្សរណៈ គឺការរលាស់ ចេញចាកកិលេស ទើបលះឃរាវាស ចេញបួសជាបរិព្វាជក ត្រាច់ ទៅ បានស្តាប់ធម៌ក្នុងសម្នាក់ព្រះសាស្តា បាននូវសទ្ធាក្នុងសាសនា បួស ហើយ បំពេញវិបស្សនាកម្មដ្ឋាន មិនយូរបុន្មានក៏បានអភិញ្ញា ៦ ។ ព្រះថេរៈ បានទៅកាន់ត្រកូលញាតិ ដើម្បីអនុគ្រោះញាតិ ។ ញាតិទាំងឡាយអង្គាស ព្រះថេរៈដោយខាទនីយ និងភោជនីយាហារដ៏ប្រណីត បំណងនឹងលួងលោម ដោយទ្រព្យ ទើបយកទ្រព្យមកគរជាគំនរធំអំពីខាងមុខ ហើយអង្វរថា ទ្រព្យ នេះជារបស់លោក សូមលោកសឹកមកគ្រប់គ្រងកូនប្រពន្ធ ធ្វើបុណ្យទាំងឡាយ ដោយទ្រព្យនេះចុះ ។ ព្រះថេរៈកាលប្តូរអធ្យាស្រ័យរបស់ញាតិទាំងនោះ ឈរក្នុងអាកាស សម្តែងធម៌ដោយ ៦ គាថាថា តណ្ហាតែងចម្រើនដល់មនុស្ស អ្នកប្រព្រឹត្តប្រមាទជាប្រក្រតី ដូច ពួរជ្រៃ បុគ្គលនោះ តែងស្ទុះទៅកាន់ភពតូចភពធំ ដូចស្វា កាល ប្រាថ្នាផ្លែឈើ ស្ទុះទៅក្នុងព្រៃ ដូច្នោះ ។ តណ្ហានុ៎ះ ជាទោសជាតិ ដ៏លាមក ផ្សាយទៅក្នុងអារម្មណ៍ផ្សេងៗ ក្នុងលោក គ្របសង្កត់ បុគ្គលណា សេចក្តីសោក តែងចម្រើនដល់បុគ្គលនោះ ដូចស្បូវ រណ្តាស ដែលត្រូវភ្លៀងធ្លាក់ចុះជ្រញ្ជំហើយ តែងចម្រើនឡើង ដូច្នោះ ។ ចំណែកជនណា គ្របសង្កត់តណ្ហាដ៏លាមកក្នុងលោក ដែលឆ្លងដោយកម្រនុ៎ះបាន សេចក្តីសោក តែងធ្លាក់ចេញចាកជន នោះឯង ដូចតំណក់ទឹកធ្លាក់ចុះចាកស្លឹកឈូក ។ ហេតុនោះ បានជា តថាគតប្រាប់ដល់អ្នកទាំងឡាយ អ្នកទាំងឡាយមានប៉ុន្មានរូប ដែលមកប្រជុំក្នុងទីនេះ សេចក្តីចម្រើន ចូរមានដល់អ្នកទាំង-