អដ្ឋកថា ព្រះកាតិយានត្ថេរ

លុះ ចម្រើនវ័យ បានជាសម្លាញ់កាលនៅជាគ្រហស្ថរបស់ព្រះសាមញ្ញកានិត្ថេរ បាន ឃើញព្រះថេរៈ ក៏បួសធ្វើសមណធម៌ ។ ក្នុងវេលាយប់ ឡើងកាន់ទីចង្រ្កម ដោយបំណងនឹងបន្ទោបង់នូវភាពងោកងុយដែលគ្របសង្កត់ ។ លោកដើរ ចង្រ្កម ត្រូវសេចក្តីដេកលក់គ្របសង្កត់ ក៏ដួលចុះ ដេកលក់ត្រង់ដីដែលមិន មានកម្រាល ក្នុងទីចង្រ្កមនោះឯង ។ ព្រះសាស្តាទ្រង់ឃើញការប្រព្រឹត្តទៅ របស់ព្រះថេរៈ ក៏យាងទៅទីនោះ ដោយព្រះអង្គឯង ទ្រង់ឈរក្នុងអាកាស ត្រាស់ហៅឲ្យដឹងខ្លួនដោយព្រះតម្រាស់ថា កាតិយានៈ ។ ព្រះថេរៈបានឃើញ ព្រះសាស្តា ក៏ក្រោកឡើងថ្វាយបង្គំ កើតនូវសេចក្តីសង្វេគ ទើបឈរ ។ គ្រា នោះ ព្រះសាស្តាកាលទ្រង់សម្តែងធម៌ដល់ព្រះថេរៈ ទើបត្រាស់គាថាទាំងនេះ ថា ម្នាលកាតិយាន ចូរអ្នកក្រោកអង្គុយឡើង កុំដេកច្រើនពេក ចូរ ភ្ញាក់រពឫកឡើង មច្ចុរាជជាមារ ចូរកុំឈ្នះអ្នកជាបុគ្គលខ្ជិលច្រអូស ដូចជានាយនេសាទ ប្រហារសត្វដោយញញួរ ។ ជាតិ និងជរា តែងប្រព្រឹត្តកន្លងអ្នក ដូចជាកម្លាំងមហាសមុទ្រ អ្នកនោះ ចូរធ្វើ នូវទីពឹងដ៏ល្អដល់ខ្លួន ព្រោះថា គ្រឿងការពារដទៃរបស់អ្នកក្នុង លោកនេះមិនមានទេ ។ ដ្បិតព្រះសាស្តា ទ្រង់ចង្អុលប្រាប់អរិយមគ្គនុ៎ះ ថាជាផ្លូវកន្លងចាកគ្រឿងជាប់ ចាកភ័យ គឺជាតិ និងជរា ចូរអ្នកកុំប្រមាទអស់រាត្រីខាងដើម និងខាងចុង ចូរប្រឹងធ្វើព្យាយាមឲ្យមាំមួន ។ ខ្លួនអ្នកជាអ្នកទ្រទ្រង់សង្ឃាដិ កោរសក់ដោយ កាំបិតកោរ និងបរិភោគភិក្ខាហារ ចូរលះបង់កាមគុណ ដែល ជាចំណងក្នុងកាលមុនចេញ ម្នាលកាតិយាន អ្នកកុំប្រកបការ ត្រេកអរក្នុងល្បែងផង កុំប្រកបការលក់ផង ចូរចម្រើនឈាន ។