ព្រះន្ហាតកមុនិ

( ព្រះសាស្តាត្រាស់សួរថា ) ម្នាលភិក្ខុ អ្នកត្រូវរោគខ្យល់ គ្របសង្កត់ហើយ កាលនៅក្នុងព្រៃធំ មានគោចរលះបង់ហើយ ជាព្រៃ សៅហ្មង នឹងធ្វើដូចម្តេចកើត ។ ( ព្រះន្ញាតកមុនិត្ថេរទូលថា ) ខ្ញុំព្រះអង្គមានបីតិ និងសុខបរិបូណ៌ ផ្សាយទៅកាន់រាងកាយ ហើយអត់សង្កត់នូវអារម្មណ៍ដ៏សៅហ្មង ទាំងនៅក្នុង ព្រៃធំ ។ ខ្ញុំព្រះអង្គចម្រើនពោជ្ឈង្គ ៧ ផង ឥន្ទ្រិយផង ពលផង បរិបូណ៌ ដោយឈានដ៏សុខុម ជាអ្នកមិនមានអាសវៈ ។ ខ្ញុំព្រះអង្គបានពិចារណា ឃើញចិត្តដ៏ស្អាត ផុតស្រឡះចាកកិលេស ជាចិត្តមិនល្អក់រឿយៗ ជាអ្នកមិន មានអាសវៈ ។ អាសវៈទាំងឡាយណា ខាងក្នុងក្តី ខាងក្រៅក្តី ចាក់ដោត ហើយដល់ខ្ញុំព្រះអង្គ អាសវៈទាំងអស់នោះ ខ្ញុំព្រះអង្គបានផ្តាច់ផ្តិលមិនឲ្យ សេសសល់ មិនកើតទៅទៀតបានទេ ។ បញ្ចក្ខន្ធ ខ្ញុំព្រះអង្គកំណត់ដឹង ហើយ ខ្ញុំព្រះអង្គកាត់បឫសគល់ដាច់ហើយ ខ្ញុំព្រះអង្គបានដល់នូវការអស់ទុក្ខ ហើយ ឥឡូវនេះ ភពថ្មីមិនមានទៀតទេ ។ ន្ញាតកមុនិត្ថេរ