អដ្ឋកថា គាថាព្រះសិរិមណ្ឌត្ថេរ

គាថារបស់ព្រះសិរិមណ្ឌត្ថេរ មានពាក្យផ្តើមថា ឆន្នមតិវស្សតិ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងរ៉ាវរបស់ព្រះថេរៈមានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា កុលបុត្តនេះក៏ជាអ្នកមានបុញ្ញាធិការបានធ្វើហើយ ក្នុងព្រះពុទ្ធ អង្គមុនៗ សន្សំបុណ្យដែលជាឧបនិស្ស័យនៃព្រះនិព្វាន ក្នុងភពនោះៗ ក្នុង ពុទ្ធុប្បាទនេះ កើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណ៍ ក្នុងសុង្សុមារគិរនគរ ។ បានឈ្មោះ ថា សិរិមណ្ឌៈ ចម្រើនវ័យហើយ ក្នុងកាលព្រះមានព្រះភាគគង់នៅក្នុង ភេសកឡាវ័ន ទើបចូលទៅគាល់ព្រះសាស្តា ស្តាប់ធម៌ បាននូវសទ្ធាហើយ បួស បានឧបសម្បទា ធ្វើសមណធម៌ ។ ក្នុងថ្ងៃឧបោសថមួយ អង្គុយក្នុងទី សម្តែងបាតិមោក្ខ ក្នុងកាលចប់និទានុទ្ទេស ពិចារណាអត្ថនៃបាលីថា ភិក្ខុ នោះធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ ( នូវអាបត្តិ ) ហើយ រមែងមានផាសុក ធ្វើទុកក្នុង ចិត្តដល់សេចក្តីនេះថា ភិក្ខុបិទបាំង មិនធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវអាបត្តិដែលត្រូវ ហើយ រមែងត្រូវអាបត្តិបន្ថែមទៀត ដោយហេតុនោះ ភិក្ខុនោះរមែងមិនមាន ផាសុក ចំណែកភិក្ខុដែលធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ ហើយដោះនូវអាបត្តិតាមធម៌ រមែងមានសេចក្តីសុខ ដូច្នេះ ទើបជ្រះថ្លាថា គួរអស្ចារ្យ ពាក្យប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តាបរិសុទ្ធពិត សង្កត់នូវបីតិ ដែលកើតឡើងយ៉ាងនោះ ហើយ ចម្រើនវិបស្សនាបា នសម្រេចអរហត្ត ពិចារណាបដិបទារបស់ខ្លួនហើយ មានចិត្តជ្រះថ្លា កាលនឹងឲ្យឱវាទដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ ទើបពោលគាថាទាំងឡាយថា ភ្លៀង គឺអាបត្តិ តែងធ្លាក់ស្រោចនូវបុគ្គល អ្នកបិទបាំងអាបត្តិទុក មិនធ្លាក់ស្រោចនូវបុគ្គលអ្នកបើកអាបត្តិ ព្រោះហេតុនោះ បុគ្គល ត្រូវបើកអាបត្តិ ដែលខ្លួនបិទបាំងហើយ កាលបើធ្វើយ៉ាងនេះ ទើបភ្លៀង គឺអាបត្តិមិនធ្លាក់ស្រោចនូវបុគ្គលនោះ ។