អដ្ឋកថា ព្រះលកុណ្តក

កុលបុត្តនោះ ធ្វើបុណ្យក្នុងជាតិនោះដរាបដល់អស់ជីវិត អន្ទោលទៅក្នុង ទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ ។ ក្នុងសាសនាព្រះមានព្រះភាគព្រះនាម ផុស្សៈ កើតជាសត្វតាវៅ មានស្លាបល្អវិចិត្រ ពាំផ្លែស្វាយផ្អែម ចេញអំពី ព្រះរាជឧទ្យាន ហើរទៅ បានឃើញព្រះសាស្តា មានចិត្តជ្រះថ្លា ទើបកើត គំនិតថានឹងថ្វាយ ។ ព្រះសាស្តាទ្រង់ជ្រាបការគិតរបស់សត្វតាវៅនោះ ទើប ទ្រង់កាន់បាត្រប្រថាប់គង់ ។ សត្វតាវៅបានដាក់ផ្លែស្វាយក្នុងបាត្ររបស់ព្រះ សាស្តា ។ ព្រះសាស្តាទ្រង់សោយផ្លែស្វាយទុំនោះ ។ សត្វតាវៅនោះ មាន ចិត្តជ្រះថ្លា នៅដោយសេចក្តីសុខដែលកើតអំពីបីតិ អស់មួយសប្តាហ៍ និង ដោយបុញ្ញកម្មនោះ ទើបជាអ្នកមានសំឡេងពីរោះ ។ ក្នុងសាសនាព្រះកស្សបសម្ពុទ្ធ កាលមហាជនប្រារព្ធសាងព្រះចេតិយ ពិភាក្សាថា ពួកយើងនឹងធ្វើបុនណា កាលមហាជនពោលថា ៧ យោជន៍ ក៏ ពោលថា ទំហំនោះធំពេក កាលអ្នកដទៃពោលថា ៦ យោជន៍ ក៏ពោលថា ទំហំនោះក៏ធំពេក កាលអ្នកដទៃពោលថា ៥ យោជន៍ ៤ យោជន៍ ៣ យោជន៍ ២ យោជន៍ ដូច្នេះ ក៏នៅតែពោលថា ធំពេក ។ ក្នុងកាលនោះ កុលបុត្តនេះជាមេជាង និយាយឡើងថា មកអ្នកដ៏ចម្រើនទាំងឡាយ គួរធ្វើ ចេតិយឲ្យបដិបត្តិបានស្រួលក្នុងអនាគត ដូច្នេះហើយ ទើបកាន់យកខ្សែព័ទ្ធ ហើយឈប់ក្នុងទីបំផុតមួយគាវុត ទើបពោលថា មួយទិសៗ មួយគាវុត ជុំវិញចេតិយនឹងបានទំហំមួយយោជន៍ កម្ពស់មួយយោជន៍ ជនទាំងនោះក៏ជឿ ពាក្យរបស់មេជាងនោះ មេជាងបានធ្វើប្រមាណរបស់ព្រះពុទ្ធ ដែលមិនមាន ប្រមាណ ដោយប្រការដូច្នេះឯង ។