អដ្ឋកថា ព្រះអង្គុលិមាល

ក្នុងកាលនោះ បុរោហិតត្រួតមើលផ្កាយនក្ខត្តឫក្ស ទើបធ្វើការសម្រេច ចិត្តថា មានទារកកើតហើយក្នុងចោរឫក្ស ។ កាលរាត្រីអស់ហើយ បុរោហិត ចូលទៅគាល់ព្រះរាជា ទូលសួរដល់ការផ្ទំជាសុខជាដើម ព្រះរាជាត្រាស់ថា លោកអាចារ្យ យើងដេកជាសុខដូចម្តេច កាលពីយប់មិញ ព្រះខ័នមង្គល របស់យើង ភ្លឺសន្ធោសន្ធៅ សេចក្តីនោះមានផលដូចម្តេចហ្ន៎ ។ បុរោហិត ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ ទ្រង់កុំខ្លាចឡើយ ទារកកើតក្នុងផ្ទះរបស់ទូលបង្គំ ដោយអានុភាពនៃទារកនោះ អាវុធគ្រប់ប្រភេទ ទូទាំងព្រះនគរ ក៏មាន ពន្លឺសន្ធោសន្ធៅ ។ ព្រះរាជាត្រាស់សួរថា តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង បុរោហិតទូលថា ទារកនឹងក្លាយជាចោរ ព្រះរាជាត្រាស់សួរថា ចោរតែម្នាក់ឯង ឬជាមេចោរ បុរោហិតទូលថា ជាចោរដែលត្រាច់ទៅតែឯង ទូលបង្គំនឹង សម្លាប់គេដែរឬទេ ព្រះរាជាត្រាស់ថា បើជាចោរត្រាច់ទៅម្នាក់ឯងសោត លោកចិញ្ចឹមគេចុះ ។ កាលដាក់ឈ្មោះ ព្រោះកុលបុត្តនោះកើតមក បានបៀតបៀនព្រះ ហបឫទ័យនៃព្រះរាជា ព្រោះដូច្នោះ ទើបដាក់ឈ្មោះថា ហិង្សកៈ ក្រោយមក ទើបឈ្មោះថា អហិង្សកៈ ដូចគេពោលឧបកិច្ច ក្នុងវត្ថុដែលឃើញហើយក៏ និយាយថា មិនឃើញ ដូច្នោះ ។ អហិង្សកៈនោះធំហើយ ទ្រទ្រង់នូវកម្លាំងស្មើនឹងដំរី ៧ ព្រោះអំណាច នៃបុព្វកម្ម អហិងស្សកៈនោះមានបុព្វកម្ម ដូច្នេះ ។ ក្នុងកាលសុញ្ញកប្ប កុលបុត្តនេះកើតជាអ្នកស្រែ បានឃើញព្រះ បច្ចេកពុទ្ធមួយអង្គ សើមដោយទឹកភ្លៀង មានចីវរទទឹក ត្រូវរងាបៀតបៀន ចូលទៅកាន់ដីស្រែរបស់ខ្លួន កើតសោមនស្សថា បុញ្ញក្ខេត្តកើតប្រាកដដល់ អញហើយ ទើបបង្កាត់ភ្លើងប្រគេន ។