អដ្ឋកថា គាថាព្រះបារាសរិយត្ថេរ

គាថារបស់ព្រះបារាសរិយត្ថេរ មានពាក្យផ្តើមថា សមណស្ស អហុ ចិន្តា ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងរ៉ាវរបស់ព្រះថេរៈមកហើយខាងដើមនោះ ឯង កាលព្រះសាស្តាគង់ធរមាននៅ ក្នុងកាលដែលខ្លួននៅជាបុថុជ្ជន លោក បានពោលគាថានោះ ដោយប្រកាសការគិត និងការសង្កត់ឥន្ទ្រិយទាំងឡាយ មានចិត្តជាគម្រប់ ៦ ។ តែក្នុងកាលតមក កាលព្រះសាស្តាបរិនិព្វានហើយ និងកាលការបរិនិព្វានរបស់ខ្លួនខិតចូលមកជិត ទើបពោលគាថាទាំងនេះ ដោយអំណាចប្រកាសបដិបទាជាន់ខ្ពស់ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្នុងកាលនោះ និងក្នុងកាលតទៅ ។ ក្នុងសេចក្តីនោះ ព្រះសង្គីតិកាចារ្យបានរចនាគាថានេះថា ចិន្តារបស់សមណៈ អ្នកមានអារម្មណ៍មូលតែមួយ អង្គុយក្នុង ព្រៃធំ មានផ្ការីក ជាអ្នកមានសេចក្តីស្ងប់ស្ងាត់ មានឈានបាន កើតមានហើយ ។ អត្ថនៃពាក្យជាគាថានោះ មានន័យដូចពោលខាងដើមហើយនោះឯង ។ ឯអត្ថដែលទាក់ទងគ្នា មានដូចតទៅនេះ កាលព្រះសាស្តា ព្រះអគ្គសាវ័ក ព្រះមហាថេរៈពួកខ្លះ ទ្រង់និព្វាន និងបរិនិព្វានទៅហើយ កាលភិក្ខុ ទាំងឡាយអ្នកប្រដៅងាយ ប្រាថ្នាចំពោះការសិក្សារកបានលំបាក ភិក្ខុទាំងឡាយអ្នកប្រដៅក្រ ច្រើនទៅដោយបដិបត្តិខុស កើតឡើងក្នុងព្រះធម្មវិន័យ ដែលមានព្រះសាស្តាបរិនិព្វានទៅហើយ ព្រះបារាសរិយត្ថេរ ដែលឈ្មោះថា សមណៈ ព្រោះស្ងប់បាបបានហើយ ជាអ្នកមានប្រក្រតីសម្លឹងឈាន មានចិត្ត ជាអប្បនា មានឯកគ្គតារម្មណ៍ អង្គុយក្នុងព្រៃរាំងធំ ដែលមានផ្ការីកស្គុស ស្គាយ មានការគិត គឺពិចារណាទាក់ទងនឹងបដិបទា ។ ក្រៅអំពីនេះ ព្រះថេរៈ នោះឯង បានពោលគាថាទាំងនេះ ដោយសេចក្តីថា កាលដែលព្រះលោកនាថ ជាឧត្តមបុរស មានព្រះជន្មនៅឡើយ ការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកភិក្ខុ មានដោយឡែក ឥឡូវនេះ ( ការប្រព្រឹត្ត ) ក៏ប្រាកដដោយឡ