គាថាព្រះបុស្សត្ថេរ

ថេរគាថា តឹសនិបត ៣ ឥសីឈ្មោះបណ្ឌរសគោត្រ ឃើញពួកភិក្ខុជាច្រើន ដែល គួរនាំមកនូវសេចក្តីជ្រះថ្លា មានចិត្តអប់រំហើយ សង្រួមល្អហើយ ក៏ បានសួរនូវព្រះថេរៈឈ្មោះបុស្សៈថា ។ ពួកភិក្ខុនឹងមានប្រាថ្នាដូចម្តេច មានបំណងដូចម្តេច មានអាកប្បកិរិយាដូចម្តេច ក្នុងកាលអនាគត លោកដែលខ្ញុំសួរហើយ សូមប្រាប់នូវដំណើរនោះឲ្យទាន ។ ( ព្រះបុស្សត្ថេរពោលថា ) ម្នាលឥសីឈ្មោះបណ្ឌរសៈ អ្នកចូរ ស្តាប់ពាក្យអាត្មា ចូរចាំទុកដោយគោរព អាត្មានឹងប្រាប់នូវកាលជា អនាគត ។ ពួកភិក្ខុច្រើនរូប ជាបុគ្គលមានសេចក្តីក្រោធ ចងសេចក្តី ក្រោធទុក ជាអ្នកលុបគុណគេ ជាបុគ្គលរបឹង ជាអ្នកបោកប្រាស ជាអ្នកច្រណែន ជាអ្នកមានវាទៈផ្សេងៗ គ្នា នឹងមានក្នុងអនាគត ។ ភិក្ខុមានសេចក្តីប្រកាន់ថា ខ្លួនដឹងធម៌ដ៏ជ្រាលជ្រៅ មានអារម្មណ៍ក្នុង ត្រើយ ( ខាងអាយអំពីធម៌នោះ ) មានចិត្តស្រាល មិនធ្ងន់ក្នុងព្រះ សទ្ធម្ម រមែងជាអ្នកមិនមានសេចក្តីគោរពគ្នានិងគ្នា ។ ទោសទាំងឡាយ ជាច្រើននឹងកើតឡើងក្នុងលោក ក្នុងកាលជាអនាគត គឺពួកភិក្ខុ អប្បប្រាជា នឹងញ៉ាំងធម៌ ដែលព្រះមានព្រះភាគសម្តែងហើយ ដោយប្រពៃនេះ ឲ្យសៅហ្មង ។ ពួកភិក្ខុសាបសូន្យចាកគុណ កាល ចរចាក្នុងសង្ឃ នឹងជាអ្នកក្លៀវក្លា មានកម្លាំង មានមាត់រឹង តែជាអ្នក មិនមានការចេះដឹង ។ ឯពួកភិក្ខុមានគុណ មានហិរិ មិនមានសេចក្តី ត្រូវការ ( របស់អ្វី ) កាលពោលពាក្យក្នុងសង្ឃតាមសេចក្តីពិត នឹងជាអ្នកមានកម្លាំងថយ ។