អដ្ឋកថា វាតមិគជាតកទី ៤

ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពនមហាវិហារ ទ្រង់ប្រារព្ធ ចូឡបិណ្ឌបាតិកតិស្សត្ថេរ ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ន កិរត្ថិ រសេហិ បបិយោ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា កាលព្រះសាស្តាទ្រង់អាស្រ័យនគររាជគ្រឹះ គង់នៅក្នុងវត្ត វេឡុវ័ន ។ ថ្ងៃមួយ បុត្តរបស់ត្រកូលសេដ្ឋី ដែលមានទ្រព្យច្រើន ឈ្មោះតិស្សកុមារ ទៅកាន់វិហារវេឡុវ័ន ស្តាប់ព្រះធម្មទេសនារបស់ព្រះសាស្តាហើយ បំណង នឹងបួស ទើបទូលសូមបព្វជ្ជា តែពុកម្តាយមិនអនុញ្ញាត ទើបបដិសេធ បាន ធ្វើការអត់អាហារ ៧ ថ្ងៃ ឲ្យមាតាបិតាអនុញ្ញាតហើយ ដូចគ្នានឹងព្រះរដ្ឋបាលត្ថេរ បានបួសក្នុងសម្នាក់របស់ព្រះសាស្តាហើយ ។ ព្រះសាស្តា កាល ទ្រង់ឲ្យតិស្សកុមារនោះបួសហើយ គង់នៅក្នុងវេឡុវ័នវិហារ ប្រមាណកន្លះខែ ហើយបានយាងទៅកាន់វត្តជេតពន ក្នុងវត្តជេតពននោះ កុលបុត្តនេះ សមាទានធុតង្គ ១៣ ត្រាច់ទៅបិណ្ឌបាតតាមលំដាប់ច្រក ក្នុងនគរសាវត្ថី ញ៉ាំង កាលវេលាឲ្យកន្លងទៅ បុគ្គលណាម្នាក់ក៏ហៅថា ព្រះចូឡបិណ្ឌបាតិកតិស្សៈ ជាអ្នកប្រាកដទួទៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ដូចព្រះចន្ទពេញវង់ ក្នុងលម្អអាកាស ដូច្នោះ ។ ក្នុងកាលនោះ កាលថ្ងៃលេងនក្ខត្តឫក្ស កំពុងប្រព្រឹត្តទៅក្នុងនគររាជគ្រឹះ មាតាបិតារបស់ព្រះថេរៈ ក៏យកគ្រឿងប្រដាប់ដែលមាន កាលព្រះថេរៈនៅជា គ្រហស្ថ ដាក់ក្នុងប្រអប់ប្រាក់ យកមកដាក់ត្រង់ទ្រូង យំរៀបរាប់ថា ក្នុងថ្ងៃ លេងនក្ខត្តឫក្សដទៃៗ កូនរបស់អញប្រដាប់ដោយគ្រឿងប្រដាប់នេះ លេង នក្ខត្តឫក្ស ព្រះសមណគោតមនាំយកបុត្តតូចនោះ របស់អញទៅកាន់នគរ សាវត្ថី ឥឡូវនេះ បុត្តតូចរបស់អញនោះ អង្គុយទីណាហ្ន៎ ឈរទីណាហ្ន៎ ។