អដ្ឋកថា កុរុង្គមិគជាតកទី ១

ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តវេឡុវ័ន ទ្រង់ប្រារព្ធទេវទត្ត ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ញាតមេតំ កុរុង្គស្ស ដូច្នេះជាដើម ។ សេចក្តីពិស្តារថា សម័យមួយ ភិក្ខុទាំងឡាយ អង្គុយប្រជុំគ្នាក្នុងធម្មសភា ពោលទោសរបស់ទេវទត្តថា អាវុសោទាំងឡាយ ទេវទត្ត ប្រកប នាយខ្មាន់ធ្នូរ ដើម្បីផ្តាច់ព្រះជន្មព្រះសាស្តា ប្រមេលោថ្ម លែងនូវដំរីធនបាលកៈ ខ្នះខ្នែងដើម្បីផ្តាច់ព្រះជន្មព្រះទសពលក្នុងកាលទាំងពួង ។ ព្រះមុនីយាងមកហើយ គង់លើអាសនៈដែលគេក្រាលហើយ ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អម្បាញ់មិញនេះ ពួកអ្នកអង្គុយសន្ទនាគ្នាដោយរឿងអ្វីហ្ន៎ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គទាំងឡាយ អង្គុយ សន្ទនាគ្នា ដោយការពោលទោសរបស់ទេវទត្តថា ទេវទត្តប្រឹងប្រែង ដើម្បី ផ្តាច់ព្រះជន្មរបស់ព្រះអង្គ ។ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទេវទត្តប្រឹងប្រែង ដើម្បីសម្លាប់តថាគតក្នុងកាលឥឡូវនេះបុណ្ណោះក៏មិនមែន ក្នុងកាលមុន ក៏ខ្នះខ្នែងដូចគ្នា តែមិនអាចសម្លាប់តថាគតបាន ហើយទ្រង់នាំ អតីតនិទានមកសម្តែងដូចតទៅ ក្នុងអតីតកាល កាលព្រះបាទព្រហ្មទត្ត សោយរាជសម្បត្តិ ក្នុងនគរ ពារាណសី ព្រះពោធិសត្វកើតជាប្រើស ទំពាស៊ីផលាផលទាំងឡាយ ក្នុង ដងព្រៃមួយកន្លែង ។ សម័យមួយ ប្រើសនោះស៊ីផ្លែចំបក់ដែលមានផ្លែស្ហេក ស្កះ ។ លំដាប់នោះ មានព្រានធ្នះពិចារណាស្នាមជើងម្រឹគទាំងឡាយហើយ ទើបចងធ្នះលើដើមឈើ ហើយអង្គុយលើធ្នះនោះ យកលំពែងចាក់ម្រឹគ ដែល មកទំពាស៊ីផ្លែឈើ ហើយលក់សាច់របស់សត្វទាំងនោះចិញ្ចឹមជីវិត ។