អដ្ឋកថា វដ្តកជាតកទី ៥

ព្រះសាស្តា កាលត្រាច់ចារិកទៅក្នុងមគធជនបទ ទ្រង់ប្រារព្ធ ការរលត់ភ្លើងព្រៃ ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា សន្តិ បក្ខា ដូច្នេះជាដើម ។ សេចក្តីពិស្តារថា សម័យមួយ ព្រះសាស្តាកាលចារិកទៅក្នុងមគធជនបទទាំងឡាយ បានយាងបិណ្ឌបាតក្នុងភូមិអ្នកមគធៈមួយកន្លែង ត្រឡប់អំពី បិណ្ឌបាត ខាងក្រោយភត្ត មានភិក្ខុសង្ឃចោមរោម ទ្រង់យាងចុះកាន់ផ្លូវ ។ សម័យនោះ ភ្លើងព្រៃដ៏ខ្លាំងក្លាតាំងឡើង ភិក្ខុជាច្រើន ឃើញទាំងខាងមុខ និង ខាងក្រោយ ។ ផ្សែង និងអណ្តាតភ្លើងទាំងឡាយ ឆេះរាលទួទៅនោះឯង ។ បណ្តាភិក្ខុទាំងនោះ ភិក្ខុបុថុជ្ជនមួយពួកខ្លាចចំពោះមរណភ័យ ពោលថា ពួកយើង នឹងដុតភ្លើងកាត់ភ្លើងដែលឆេះមក នឹងមិនឆេះត្រង់ទីដែលភ្លើងនោះឆេះ ហើយ ទើបនាំបំពង់ប៉ុយចេញមកដុត ។ ភិក្ខុមួយពួកទៀតពោលថា អាវុសោ ពួកអ្នកធ្វើអ្វី ពួកអ្នកមិនឃើញព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធដែលជាអគ្គបុគ្គល ក្នុងលោក ព្រមទាំងទេវលោក ដែលយាងទៅជាមួយពួកយើងនោះឯង ដូច បុគ្គលមិនឃើញព្រះចន្ទ ដែលអណ្តែតក្នុងលម្អ មិនឃើញព្រះអាទិត្យប្រដាប់ ដោយរស្មី ១០០០ កំពុងរះឡើងអំពីលោកធាតុទិសខាងកើត ដូចបុគ្គលឈរ ត្រង់ច្រាំងសមុទ្រ មិនឃើញសមុទ្រ ដូចបុគ្គលឈរផ្អែកភ្នំសិនេរុ មិនឃើញ ភ្នំសិនេរុ ដូច្នោះ នាំគ្នាពោលថា ពួកយើងដុតភ្លើងកាត់ផ្លូវភ្លើង ឈ្មោះថា ពួកលោកមិនដឹងកម្លាំងរបស់ព្រះពុទ្ធ មកចុះ ពួកយើងនឹងទៅកាន់សម្នាក់ របស់ព្រះសាស្តា ភិក្ខុទាំងនោះ កាលទៅខាងមុខ និងខាងក្រោយទាំងអស់ បានរួមគ្នាទៅកាន់សម្នាក់របស់ព្រះទសពល ។ ព្រះមុនីមានមហាភិក្ខុជាបរិវារ បានឈរប្រថាប់ក្នុងប្រទេសមួយកន្លែង ភ្លើងព្រៃឆេះ សំឡេងខ្លាំងមក ហាក់ដូចជា លិចលង់ កាលមកដល់ទីដែលព្រះតថាគតឈរប្រថ