អដ្ឋកថា ទុរាជានជាតកទី ៤

ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធឧបាសក ម្នាក់ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា មា សុ នន្ទិ ឥច្ឆតិ មំ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮមកថា ឧបាសកអ្នកក្រុងសាវត្ថីម្នាក់ តាំងមាំក្នុងសរណៈទាំង ៣ ក្នុងសីលទាំង ៥ ជាពុទ្ធមាមកៈ ធម្មមាមកៈ សង្ឃមាមកៈ ។ ឯភរិយាគាត់ ជាស្រីទ្រុស្តសីល មានបាបធម៌ ថ្ងៃណាបានប្រព្រឹត្តក្រៅចិត្តប្តី ថ្ងៃនោះ ទន់ភ្លន់ ដូចទាសី ដែលលោះមកដោយទ្រព្យ ១០០ កហាបណៈ តែក្នុងថ្ងៃណា ដែលមិនបានសហាយស្មន់ ក៏វាយឫកដូចជាចៅហ្វាយនាយ កាចគ្រោតគ្រាត បុរសនោះមិនយល់ កាលបើដូច្នោះ ក៏កើតនូវការខ្លាចក្នុងនាងដែលជាភរិយា មិនបានទៅគាល់ព្រះសម្ពុទ្ធ ។ ថ្ងៃមួយ គាត់កាន់គ្រឿងសក្ការៈ មានគ្រឿង ក្រអូប និងផ្កាជាដើមទៅថ្វាយបង្គំ ហើយអង្គុយ ។ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា នែ ឧបាសក មានរឿងអ្វី ទើបខានមកកាន់សម្នាក់តថាគត ៧-៨ ថ្ងៃ បុរសនោះ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ មេផ្ទះរបស់ខ្ញុំព្រះអង្គ ថ្ងៃខ្លះ ដូចទាសីដែល លោះមកដោយទ្រព្យ ១០០ កហាបណៈ ថ្ងៃខ្លះដូចជាចៅហ្វាយនាយ កាច អាក្រក់ ខ្ញុំព្រះអង្គមិនយល់សោះ ខ្ញុំព្រះអង្គធុញទ្រាន់ព្រោះនាង ទើបខាន មកគាល់ ។ ព្រះសាស្តា លុះស្តាប់ពាក្យរបស់បុរសនោះហើយ ទើបត្រាស់ ថា ឧបាសក ឈ្មោះថា សភាពរបស់មាតុគ្រាមដឹងបានលំបាកពិត សូម្បីក្នុង កាលមុន បណ្ឌិតទាំងឡាយ ក៏ធ្លាប់ប្រាប់អ្នកហើយ តែអ្នកកំណត់មិនបាន ព្រោះអន្តរភពបិទបាំង កាលឧបាសកអារាធនាហើយ ទើបទ្រង់នាំអតីតនិទាន មកសាធកៈដូចតទៅក្នុង អតីតកាល ព្រះបាទព្រហ្មទត្ត សោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរ ពារាណាសី ព្រះពោធិសត្វជាអាចារ្យទិសាបាមោក្ខ ឲ្យមាណព ៥០០ នាក់ សិក្សាសិប្បៈ កាលនោះ មាណពម្នាក់នៅស្រុកក្រៅ មក