អដ្ឋកថា មច្ឆជាតកទី ៥

ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធភ្លៀង ដែលធ្លាក់ចុះមក ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា អភិត្ថនយ បជ្ជុន្ន ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮមកថា សម័យមួយ ក្នុងដែនកោសល ភ្លៀងមិនធ្លាក់ឡើយ សម្ទូងទាំងឡាយក្រៀមស្វិត ត្រពាំង ស្រះបោក្ខរណី និងស្រះក្នុងទីនោះៗ ក្រៀមស្ងួតអស់ សូម្បីស្រះបោក្ខរណីក្បែរខ្លោងទ្វារ ក្នុងវត្តជេតពន ក៏ខះទឹក ។ ហ្វូងក្អែក និងបក្សីជាដើមចោមរោមយកចំពុះ ដែលដូចគ្នានឹងដង្កាប់ ចឹកត្រី និង អណ្តើកទាំងឡាយដែលលាក់ខ្លួនក្នុងភក់ យកមកស៊ី ទាំងដែលកំពុងបម្រះ ននេលោ ។ ព្រះសាស្តាទតឃើញសេចក្តីវិនាសនៃហ្វូងត្រី និងអណ្តើក ព្រះមហា ករុណាដាស់តឿនព្រះហបឫទ័យ ឲ្យទ្រង់ឧស្សាហៈ ទើបត្រិះរិះថា ថ្ងៃនេះ តថាគតគួរឲ្យភ្លៀងធ្លាក់ ។ រាត្រីកាលអស់ហើយ ទ្រង់ធ្វើកិច្ចបដិបត្តិព្រះសរីរៈ ទ្រង់កំណត់ពេលភិក្ខាចារ មានភិក្ខុសង្ឃច្រើនចោមរោម ចូលទៅបិណ្ឌបាត ក្នុងនគរសាវត្ថី ដោយព្រះពុទ្ធលីលា ខាងក្រោយភត្ត ទ្រង់ត្រឡប់អំពីបិណ្ឌបាតហើយ កាលយាងចេញអំពីនគរសាវត្ថី មកកាន់វិហារ ទ្រង់ឈរត្រង់ ជណ្តើរស្រះបោក្ខរណីជេតពន ត្រាស់ហៅព្រះអានន្ទមកថា ម្នាលអានន្ទ ចូរ អ្នកយកសំពត់ងូតទឹកមក តថាគតនឹងស្រង់ទឹកក្នុងជេតវនបោក្ខរណី ព្រះអានន្ទ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ទឹកក្នុងស្រះបោក្ខរណីរីងស្ងួត អស់ហើយ សល់ត្រឹមភក់បុណ្ណោះមិនមែនឬ ទើបព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាល អានន្ទ ធម្មតាកម្លាំងនៃព្រះពុទ្ធធំពន់ពេក ចូរអ្នកនាំយកសំពត់ងូតទឹកមកចុះ ព្រះថេរៈបាននាំមកថ្វាយព្រះសាស្តា ទ្រង់ស្លៀកសំពត់សាដកដោយជាយ ម្ខាង ជាយម្ខាងទៀត ទ្រង់ដណ្តប់ព្រះសរីរៈ ទ្រង់ឈរត្រង់ជណ្តើរ តាំង ព្រះហបឫទ័យថា នឹងចុ