អដ្ឋកថា អសង្កិយជាតកទី ៦

ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធឧបាសក អ្នកក្រុងសាវត្ថីម្នាក់ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា អសង្កិយោម្ញិ គាមម្ហិ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ឧបាសកនោះ ជាព្រះអរិយសាវ័កថ្នាក់សោតាបន្ន ធ្វើដំណើរ ជាមួយរទេះមួយក្រុម ដោយករណីយកិច្ចឯណានីមួយ កាលឈ្មួញរទេះទាំងឡាយ ដោះរទេះ សម្រាកក្នុងព្រៃមួយកន្លែង ក៏ដើរចង្រ្កមត្រង់គល់ឈើមួយ ដើមក្បែរៗ ក្រុមរទេះនោះ ។ ពួកចោរ ៥០០ កំណត់វេលារបស់ខ្លួន ហើយ គិតគ្នាថា ពួកយើងនឹងប្លន់អ្នករទេះក្នុងទីសម្រាក កាន់ធ្នូ និងដំបងជាដើម នាំគ្នា ទៅព័ទ្ធទីនោះ ឧបាសកនោះក៏នៅតែដើរចង្រ្កមនោះឯង ចោរទាំងឡាយឃើញ ឧបាសកនោះហើយ គិតថា បុគ្គលនេះ ពិតជាអ្នកយាមទីសម្រាកពិតប្រាកដ ចាំឲ្យបុរសនេះដេកលក់សិន ពួកយើងនឹងប្លន់ កាលមិនអាចចូលប្លន់ ក៏នៅក្នុង ទីនោះៗ ឧបាសកនោះនៅអធិដ្ឋានដើរចង្រ្កមនោះឯង ទាំងក្នុងបឋមយាម មជ្ឈិមយាម និងក្នុងបច្ឆិមយាម រហូតដល់ភ្លឺ ។ ពួកចោរមិនបានឱកាស ក៏ បោះបង់ដុំថ្ម និងដំបងជាដើមដែលខ្លួនកាន់មក ហើយនាំគ្នាគេចទៅ ឧបាសក ធ្វើកិច្ចរបស់ខ្លួនសម្រេចហើយ ត្រឡប់មកកាន់នគរសាវត្ថី ចូលគាល់ព្រះសាស្តា ទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន បុគ្គលដែលកំពុងរក្សាខ្លួន ក៏ ជាអ្នករក្សាអ្នកដទៃផងដែរឬ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ត្រូវហើយឧបាសក អ្នករក្សា ខ្លួន ឈ្មោះថា រក្សាអ្នកដទៃ អ្នករក្សាអ្នកដទៃ ក៏ឈ្មោះថា រក្សាខ្លួន នោះឯង ។ ឧបាសកនោះក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ពាក្យនេះ ទ្រង់ ត្រាស់ប្រពៃហើយ ខ្ញុំព្រះអង្គធ្វើដំណើរទៅជាមួយរទេះមួយក្រុម ដើរចង្រ្កម ត្រង់គល់ឈើ ដោយគិតថា នឹងរក្សាខ្លួន ក្លាយជាអ្នករក្សាក្រុមរទេះទាំងអស់ ហើយ ព្រះសាស្តាត